«Κάτι μου λέει πως απόψε θα σε ακούσω να κραυγάζεις», του λέω…
Τα δάχτυλά μου χορεύουν μπροστά στα μάτια του, διαμορφώνοντας λέξεις και φράσεις… όσα δεν καταλαβαίνει, του τα ψιθυρίζω στο αυτί… Ακουμπώ το κορμί του με τα δάχτυλά μου… αργά… αδέξια… Του έχω πει πολλές φορές ότι πρέπει να μάθει να διαβάζει τα χείλια μου για να καταλαβαίνει τι θέλω να του πω όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κόσμο… Θαρρώ πως ήρθε η στιγμή να τον εξετάσω… Πρέπει να έχει μάθει να διαβάζει τα σημάδια των εκφράσεών μου… θα επιμείνω σ’ αυτό…
«Πως…;», με ρωτάει…
Τον πιάνω από τους ώμους και τον τραντάζω… Μαζί τραντάζονται και οι μπούκλες του… Τον οδηγώ προς την πόρτα της ντουλάπας απειλώντας τον να τον κρεμάσω σαν να είναι παλτό… Σταματώ στο ντουλάπι… Πατώ με τα πόδια μου τα πόδια του και του χαμογελώ…
«Α! Έτσι;», με ρωτάει…
Δεν φαίνεται να ενοχλείται… Μάλλον δεν ήμουν τόσο σκληρός όσο περίμενα να φανώ…
Στο σημείο που στεκόμαστε μπορώ να δω έξω από το παράθυρο το χιόνι που έχει δημιουργήσει ένα ασημένιο τοπίο… Ίχνη από λιωμένες νιφάδες… καταστρεμμένα πρώην παγωμένα κρύσταλλα πάγου, έχουν λεκιάσει τα τζάμια… Όσες δεν έχουν λιώσει τις ποδοπατώ με τις άκρες των δαχτύλων μου… Ενστικτωδώς απλώνω το χέρι μου έξω, πιάνω τον κρύο, τον παγωμένο αέρα… Πιάνω με δύναμη το χέρι του, το τραντάζω, και το οδηγώ έξω, βυθίζοντάς το στο χιόνι που έχει σκεπάσει το περβάζι του παράθυρου…
Ακούω προσεκτικά το λαχάνιασμα του και αισθάνομαι το αργό σύριγμα της αχνιστής αναπνοής του στο πρόσωπό του καθώς αναγκάζω να κρατήσει τα δάχτυλά του μέσα στο χιόνι…
Γλιστρώ τα δάχτυλα του άλλου μου χεριού πάνω στο πουκάμισό του και κάτω από αυτό… Απειλώ τη ζώνη του… Χαμηλώνω το βλέμμα μου μπροστά στο παντελόνι του… Κοιτώ το σχεδιάγραμμα του πούτσου του… Τα χείλια του, έχουν χωριστεί ήδη… Κλείνει τα μάτια του σφικτά…
Λύνω τη ζώνη του παντελονιού του… Κρίνω ότι πρέπει να προσγειωθεί στο πάτωμα… προσεκτικά… Κοιτάζω το στόμα του… Τα χείλια του… Ταλαντεύω τα δάχτυλά μου στα τυφλά κοιτώντας συνεχώς τα μάτια του… Το δέρμα των δάχτυλών μου συνδέεται με τη σάρκα του πούτσου του…
Του δίνω μια τσιμπιά…
… κι ακούω τελικά τη κραυγή του… τη κραυγή που περίμενα…

Advertisements