Ετικέτες

Με σπρώχνει πάνω στο κρεβάτι… Με καρφώνει με το κορμί του… Τα νύχια του διαστέλλονται, γίνονται ξυράφια που σημαδεύουν την μελαχρινή, γυμνή σάρκα μου… Κρατά φυλακισμένους τους καρπούς μου πάνω στα μαξιλάρια και κάθεται πάνω μου… Χαμογελάει απολαμβάνοντας τον στιγμιαίο θρίαμβο… Είναι ο θρίαμβος της επικράτησης του ισχυρού ενάντια στον αδύνατο… ή μήπως όχι; Οι μακριές μπούκλες του σκεπάζουν το πρόσωπό του και κερδίζουν τη προσοχή μου… Έχω επενδύσει πολλά σ’ αυτές τις μπούκλες… μου αρέσει έτσι όπως πέφτουν μπροστά στα μάτια του… Θέλω να τις κόψω με τα δόντια μου… αλλά δεν μπορώ…

Αισθάνομαι τον πούτσο του να μεγαλώνει, να πρήζεται… να γίνεται ένα τεράστιο μανιτάρι… Προσπαθώ να τον ανιχνεύσω, αλλά το σκοτάδι δεν μου το επιτρέπει… Η όρασή μου είναι τόσο εξασθενημένη σαν να έχω καπνίσει ώρες ολόκληρες όπιο στα καταγώγια της Τεργέστης… Τα μάτια του γίνονται φάροι που οδηγούν τα χέρια μου… τουλάχιστον ξέρω που πρέπει να τον αγγίξω… Λάμπουν τα μάτια του… αγάπη… σαν τα ρουμπίνια και τους σαπφείρους καθώς κοιτάζουν προς την κατεύθυνσή μου… Πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο…

… και με τραβάει πάνω του… Τα πόδια μου στρίβουν κάτω από το κορμί του και χορεύουμε… αισθανόμαστε έντονα την ανάγκη να γαμηθούμε… βρισκόμαστε πολύ κοντά στον οργασμό… Επιπλέω πάνω του σαν το φύκι… η καρδιά μου σφυροκοπά… φοβάμαι πως θα βουλιάξω μέσα του… Ο πούτσος μου τον διαπερνά, επανειλημμένως… αδυσώπητα… απαιτητικά… ευχαριστώντας τον… πάλι… πάλι και πάλι…

… αγάπη αυτό είναι πάρα πολύ… Δεν μπορώ…

έτσι αισθάνομαι… τον πούτσο μου πρησμένο και την κωλοτρυπίδα του στενή… υπερβολικά στενή… δεν μπορώ να προχωρήσω… Το σάλιο μου αναλαμβάνει δράση… σαν μάννα εξ ουρανού… Οι ήχοι που βγαίνουν από τα στόματά μας είναι ήχοι εμπύρετοι, παθιασμένοι… δυνατοί, γρήγοροι, λαρυγγικοί… Οι ήχοι αυτοί με ζαλίζουν κι όμως συνεχίζω να κάνω το μόνο που ξέρω να κάνω καλά σ’ αυτή τη ζωή: ΝΑ ΓΑΜΑΩ… Μια έκρηξη μας απειλεί… απειλεί τα ενωμένα μας κορμιά, τα συμπλεγμένα πόδια μας… Ο πούτσος μου γίνεται Αρμαγεδδών… με τρέλα εκτοξεύει χύσια… μια πηχτή μάζα σπέρματος που πλημμυρίζει την κωλοτρυπίδα του… που καταστρέφει την τέλεια υφή του δέρματός του… που απομακρύνει τυχόν υπολείμματα ιδρώτα… Η βραχνή, βαθειά φωνή του μου ραγίζει τη ψυχή… Φωνάζει το όνομά μου μ’ ένα ψίθυρο… Θα μπορούσε να ήταν και μια αναπνοή… απλά.

Advertisements