Νωρίς το απόγευμα, το μωρό μου κι εγώ χαλαρώνουμε… Ο Μιχάλης είναι ξαπλωμένος στον καναπέ κι εγώ υπάκουος… καθισμένος στο πάτωμα, δίπλα από τα πόδια του… φορώ ένα απλό λευκό σλιπ, τα πόδια μου σταυρωμένα… αγγίζω με τα δάχτυλά μου τα δάχτυλά των ποδιών του μωρού μου… τον κοιτώ… Παρατηρώ τον τρόπο που ανεβοκατεβαίνει το στομάχι του ενώ αναπνέει… Παρατηρώ τις σκιές που παίζουν κρυφτό πάνω στο κορμί του… τι όμορφος που είναι! Δεν υπάρχει ομορφότερος άντρας από το μωρό μου… βάζω το χέρι μου στη φωτιά!

Το χέρι του κινείται πάνω στο στομάχι του, το δάχτυλό του βυθίζεται μέσα στον αφαλό του. Χαμογελώ… για μια στιγμή αισθάνομαι πως ο Θεός μ’ έχει ευλογήσει στέλνοντας στο πλάι μου τον Μιχάλη. Άπλωσα τα χέρι μου και άγγιξα απαλά το χέρι του… το μπράτσο του… Αισθάνθηκα την σύσπαση των μυών του… σκαρφάλωσα πάνω στις φλέβες του… ένιωσα τη ροή του αίματός του. Στηρίζομαι από το χέρι του, σηκώνομαι… στηρίζομαι πάνω του, όπως κάνω κάθε στιγμή τα δυο τελευταία χρόνια. Ο Μιχάλης παίρνει το άλλο μου χέρι… το φιλάει… φυτεύει πάνω του τρυφερά φιλιά. Γυρίζει το κεφάλι του προς το μέρος μου… «Σ’ αγαπώ», μου λέει…

Η ζωή είναι τόσο όμορφη όταν έχεις έναν άνθρωπο… έναν άνθρωπο που σ’ αγαπάει.

Advertisements