Τρία, δύο, ένα… και ξεκινώ…

Ένα ταξίδι έξω από την λογική, πέρα από κάθε φαντασία… Ένα ταξίδι στη χώρα της έκστασης και του πάθους.

Όχημά μου το άγγιγμά σου, τα λόγια σου, τα χέρια σου, το άρωμά σου, η ζεστασιά του κορμιού σου, η φιλόξενη αγκαλιά σου… Κι εσύ ο οδηγός μου… ο οδηγός που εμπιστεύομαι.

Ξέρεις τι πρέπει να αγγίξεις, τι να φιλήσεις, τι να γλύψεις, τι να ρουφήξεις, τι να δαγκώσεις.

Ξέρεις πόσο σκληρά πρέπει να με αρπάξεις, πως να με χαϊδέψεις, πως να με χτυπήσεις, πώς να με μανουβράρεις.

Ξέρεις όλα τα σημεία του κορμιού μου που τρεμουλιάζουν πάντα πριν τα πιάσεις, πριν τα φιλήσεις, πριν τα φυλακίσεις.

Προτιμώ πάντα εσένα για τα ταξίδια μου γιατί κάνεις τα δάχτυλά μου να κατσαρώνουν από την προσδοκία να σε αγγίξουν… γιατί με κάνεις να φωνάζω σαν ζώο καθώς η διείσδυση του πούτσου σου ηλεκτρίζει το κορμί μου.

Τρία, δύο, ένα… και ξεκίνησα…

Κάθομαι δίπλα στο παραθυράκι για να βλέπω καλύτερα την διαδρομή. Ο δρόμος έχει λακκούβες και το όχημα κουνάει. Κάνε με πίσσα και κάλυψέ τις για να αισθάνομαι ασφαλής… για να ακούω μόνο τους ήχους του κορμιού σου καθώς συγκρούεται με το δικό μου… για να ακούω κάθε επίθεση των χεριών σου, του στόματός σου, των λέξεών σου, της γλώσσας σου…

Έλα να παίξουμε τα συγκρουόμενα αυτοκίνητα όπως στο λούνα-παρκ. Έλα από πίσω μου και σπρώξε με… δυνατά… δυνατά… θέλω να αισθανθώ λίγος, θέλω να αισθανθώ ότι η κωλοτρυπίδα μου δεν μπορεί να σε χωρέσει… συνέτριψε την με τον τεράστιο πούτσο σου, χώσε τον βαθιά… βύθισέ τον στους χυμούς μου… χύσε κι εσύ… άφησε τα υγρά αποτελέσματα της αγάπης μας να ρέουν πάνω μου… πάνω σου… άφησε το σπέρμα σου να αφρίζει στο στόμα μου… αγκάλιασε με… αγάπησέ με.

Κυματίζουν οι τρίχες μου όταν μ’ ακουμπάς… κλείσε το παράθυρο σε παρακαλώ.

Ξέρω καλά πως μόνο εσύ μπορείς να το καταφέρεις αυτό… μόνο εσύ είσαι σε θέση να ξεκλειδώσεις τις επιθυμίες μου, τα θέλω μου, τις ανάγκες μου.

Μόνο εσύ μπορείς να πραγματοποιήσεις όλα όσα υπόσχεσαι… όλα τα φιλήδονα συναισθήματα μου.

Ο άνδρας που εκλιπαρεί να τον ευχαριστήσεις.

Ο άνδρας, ο εραστής, ο φίλος, ο σύντροφος του κορμιού σου, του μυαλού σου και της καρδιάς σου.

Πες πως είσαι ο Αχιλλέας και άσε με να είμαι εγώ ο Πάτροκλος.

Τρία, δύο, ένα… και έφτασα.

Advertisements