Ετικέτες

Τα εναπομείναντα στρώματα σκόνης αντιστέκονται σθεναρά στη δύναμη της βροχής που ξεπλένει τα πάντα και γυαλίζει την λεωφόρο… Το μωρό μου, γυμνό, ζεσταίνεται στην αγκαλιά μου ενώ δαγκώνω τις μπούκλες που σκεπάζουν τα νεφελώδη, σκοτεινά μάτια του, μέσα από τα οποία βλέπω το είδωλό μου… Τα μάγουλά του έχουν το χνούδι που συναντάς στα ροδάκινα… Είναι λερωμένα από το σπέρμα μου. Το δέρμα γύρω από το στόμα του… ζεστό… Η γυμνή του σάρκα συναντά τη δική μου με γλυκούς χαμηλόφωνους ήχους που διαρρέουν από τον υγρό λαιμό του… Του μιλώ συνεσταλμένα, πέφτω πάνω του… Ανοίγω τα πόδια μου και τον φιλοξενώ μέσα μου χαμογελώντας… Τα μάτια του τώρα λάμπουν, σαν το κέντρο του ήλιου… Η διείσδυση του πούτσου του είναι τόσο φυσική… εισάγεται πλήρως, αργά, οι υγροί στεναγμοί αναβλύζουν από το στόμα μου και ψεκάζουν τον αέρα… Τους πίνει καθώς με φιλά…

Τα χέρια του τραγουδούν, μια χορωδία γίνονται, που συνοδεύουν το ερωτικό τραγούδι που ερμηνεύει ο πούτσος του… Μετατρέπω τη γλώσσα μου σε διαμαρτυρία και συναντώ το στόμα του… ήρεμα… τη γλώσσα του… Τα χείλια του εξαφανίζονται όπως μια λειωμένη καραμέλα… Το γλυκό μεμβρανοειδές υγρό της απόλαυσης κυλάει κατ’ ευθείαν πάνω μου… Το άγγιγμά μου κάμπτει κάθε μυ του κορμιού του… χαλαρώνοντάς τον… Καθώς προχωρώ προς το στήθος του το τρίχωμα εξασθενίζει και επανεμφανίζεται γύρω από τις ρόγες του… χωρίς να μπορεί να συναγωνιστεί το δικό μου τρίχωμα… Δέκα καρφιά κάνω τα νύχια μου και καρφώνω το δέρμα της πλάτης του… Ο πόνος τον κυριεύει και τον στέλνει πιο βαθιά μέσα μου… Η πάντα αδιάκριτη βροχή χτυπάει τα τζάμια… γίνεται ηδονοβλεψίας… Δεν υπάρχει κανένας… τίποτα… που να μπορεί να μας δει εδώ… να δει τα κορμιά μας που βράζουν μέσα στο ζουμί του έρωτά μας… Λειώνω στα καφετιά μάτια του… Το βλέμμα του με καταπίνει… γίνομαι μια σταγόνα σάλιου πάνω στα χείλια του… Υφαίνω με τα δάχτυλά μου τις μπούκλες του… σαν δοξάρι δημιουργώ μουσική μέσα από αυτές… Κοιτάζοντας χαμηλά βλέπω το πέρασμα του πούτσου του μέσα από την πρησμένη είσοδο της κωλοτρυπίδας μου… Τα δάχτυλά μου βρίσκουν τον πούτσο μου… τα αρχίδια μου… τα ερωτικά μου κουμπιά… Αισθάνομαι περίεργα… διαφορετικά… και τραγουδώ, τραγουδώ, τραγουδώ… Το μωρό μου ανασηκώνεται… Η άκρη του πούτσου του σχεδιάζει ξανά το περίγραμμα του στόματός μου… των χειλιών μου… του πηγουνιού μου… Πάνω στο στήθος μου με αόρατο μελάνι γράφει τη λέξη «Αγάπη»… τη λέξη που σκέφτομαι… το συναίσθημα που ζω….

Το άσπρο φεγγάρι στέλνει το χλωμό του φως στο δωμάτιο τη στιγμή που ο πούτσος του χώνεται ξανά στην κωλοτρυπίδα μου… σαν προβολέας… Ξεκινά μια σιωπηλή συνομιλία πούτσου και κωλοτρυπίδας… προσεκτική… ήρεμη… Κι όπως η βροχή γεμίζει τα πήλινα κανάτια στη βεράντα της γιαγιάς, έτσι και ο πούτσος του μωρού μου με γεμίζει… ξεπλένει σκόπιμα την ατελείωτη επιθυμία μου… παντρεύει τον πόνο με την ευχαρίστηση… Ο πούτσος του συσπάται… ζει μέσα μου τη δεύτερη ζωή του… Το φεγγάρι κινείται και ανοίγει το αιώνιο μάτι του κοιτάζοντας επίμονα το μωρό μου κι εμένα… τους δυο εραστές… να γαμιόμαστε χαρούμενοι… αγχωμένοι… Το πάθος του μωρού μου απορροφάται από τους πόρους του δέρματός μου… Ουρλιάζει καθώς χύνει… Το, σαν κρέμα, σπέρμα του κυλάει σαν την αγάπη καλύπτοντας το κενό που υπάρχει μέσα μου… μέσα στην κωλοτρυπίδα μου…

Advertisements