Κουρνιασμένοι στον καναπέ του σαλονιού σαν παρατημένα γατάκια ή καλύτερα σαν ερωτευμένα στρείδια…
Με τα χέρια σφικτά κρατάμε ενωμένα ο ένας το κορμί του άλλου…
Τα χέρια μας δένονται γύρω από τα σώματά μας…
Σαν αδέρφια… θα μπορούσε να πει κανείς πως είμαστε…
Κοιμάσαι ακουμπώντας το κεφάλι σου στο στήθος μου
Εμπιστεύεσαι σ’ εμένα -τον ανίκανο- την ασφάλειά σου, μωρό μου…
Η συσκευή της τηλεόρασης παίζει τις νέες σειρές
Οι περισσότερες απ’ αυτές είναι χειρότερες και από τις πιο φρικτές κωμωδίες του παλαιού καλού ελληνικού κινηματογράφου…
Τα βλέφαρά μου, κουρασμένα.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί θέλω να σε κοιτώ…
Αναρωτήθηκες ποτέ πως αισθάνομαι;
Σκέφτομαι όλα όσα σκέφτεσαι και αισθάνεσαι…
Όταν κοιμάσαι είσαι η αθωότητα προσωποποιημένη…
Ένα ήσυχο μωρό με μισάνοιχτο στόμα και χαλαρά χέρια…
Η μυρωδιά της ανάσας σου… το κορμί σου… με διεγείρουν…
Πως εξηγείς ότι κάθε φορά που σε κοιτώ αισθάνομαι πως σε κοιτώ για πρώτη φορά;
Αυτή τη νύχτα… αυτή τη στιγμή… η επιθυμία μου για σένα με αναφλέγει…
Μετατοπίζεις το κορμί σου πάνω μου και ο ύπνος σου γίνεται πιο βαθύς…
Τα ρούχα σου τεντώνονται, τραβιούνται, αποκαλύπτοντας το απαλό σου δέρμα…
Θέλω επιπόλαια να φιλήσω τα υγρά από τα σάλια σου χείλια δίχως όμως να σε ξυπνήσω…
… με τα χείλια μου να τα στεγνώσω…
… με τα δάχτυλά μου να τα χαϊδέψω…
Τρυφερά τις καμπυλότητές τους να κυριεύσω…
Η σιωπή είναι μια γλώσσα που λιγοστοί μιλούν
και λιγότεροι καταλαβαίνουν…
Μα, είναι τόσο πολύτιμη όσο η δροσιά φέτας καρπουζιού το καλοκαίρι…
Πολύτιμη… γιατί μέσα σ’ αυτή καθρεφτίζεσαι εσύ κι εγώ…
Το γλυκό πρόσωπό σου, ενώ κοιμάσαι, ανατρέπεται κυλώντας χαμηλότερα… στο στομάχι μου…
Το στόμα σου απέχει λίγες μόνο στιγμές μακριά από τον πούτσο μου…
Σε κάθε ανάσα σου αισθάνομαι μια εκστατική αγωνία
Σε κάθε ζεστή ανάσα σου που σίγουρα με καρυκεύματα την έχεις πασπαλίσει… τρελαίνομαι…
… ριγώ…
Θα τολμήσω τις επιθυμίες που κρύβω να τις κάνω πραγματικότητα…
… όταν ξυπνήσεις.

Advertisements