Ετικέτες

Είμαι ευγνώμων, όταν το μωρό μου, μου δίνει την ευκαιρία να τον καυλώσω… όταν μου επιτρέπει να του πω τι πρέπει να κάνει ακριβώς… όταν περιμένει για κάθε του κίνηση τις δικές μου οδηγίες… Λατρεύω την αγχωμένη του αναπνοή όταν με ικετεύει να του τραβήξω μαλακία… όταν μου δίνει περισσότερες πιθανότητες από τις φυσιολογικές να αγγίξω το πιο ανήσυχο μέλος του σώματός του μετά την καρδιά του… τον πούτσο του…

«Όχι…», του λέω… «… όχι ακόμα… Θέλω μόνο να με αφουγκράζεσαι…»

Ακούει τους ήχους που βγαίνουν από το στόμα μου ενώ τραβάω μαλακία τον υγρό από σπέρμα πούτσο μου… Περιγράφω με κάθε βασανιστική λεπτομέρεια το πώς αισθάνομαι καθώς κινώ τα δάχτυλά μου πάνω-κάτω κατά μήκος του πούτσου μου πειράζοντας με τρυφερότητα την ευαισθησία της βαλάνου… Τον υπενθυμίζω, τακτικά, ότι τα χέρια του σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αγγίζουν τον πούτσο του… ειδικά τώρα, αυτή τη στιγμή, που είμαι ο πρωταγωνιστής και δίνω ρεσιτάλ ερμηνείας… Στη συνέχεια, όλο το παιχνίδι θα περάσει στα χέρια του…

«Εντάξει ανυπόμονο μωρό, μπορείς να τραβήξεις κι εσύ μαλακία, αλλά πρέπει να σταματάς όταν μετρώντας θα φτάνω στο 10…», του λέω βάζοντας τους δικούς μου όρους…

Το μωρό μου αγχώνεται να προλάβει να εκσπερματώσει προτού προλάβω να πω «10» και δεν τα καταφέρνει… Ακούω την ηχώ της απογοήτευσής του να αναδύεται από το στόμα του και να χώνεται στα αυτιά μου… Στο άκουσμα της λέξης «10» κάθε του κίνηση ματαιώνεται και η στύση του παραμένει έντονη… του είναι αδύνατο να την χάσει… Καθώς σκέφτομαι τον έλεγχο που του ασκώ, το σπέρμα μου βγαίνει σταλαγματιά-σταλαγματιά από την άκρη του πούτσου μου υγραίνοντας τα δάχτυλά μου…

Ψιθυρίζω ένα γουργούρισμα στο αυτί του και του λέω ότι είμαι έτοιμος να γλιστρήσω τον μεγαλύτερο και πιο χοντρό δονητή της συλλογής μου μέσα στην κωλοτρυπίδα μου… Τον αφήνω να με βλέπει και να με ακούει ενώ γαμάω τον εαυτό μου… Και όταν αισθάνομαι πως πλησιάζει η ώρα για να χύσω, τον επιτρέπω να με αγγίξει, αλλά μόνο με τα ακροδάχτυλά του… Ακούω τους αναστεναγμούς του και υπολογίζω πως είναι σε θέση να χύσει και ο ίδιος… η δική μου εκσπερμάτωση μπορεί να γίνει ένα είδος υποκίνησης… δεν θα το επιτρέψω όμως…

Το παιχνίδι συνεχίζεται… Ξεκινώ την αρίθμηση ξανά… από το ένα έως το δέκα… Ο αναστεναγμός του γίνεται περισσότερο έντονος… όπως και το πάθος… Με ικετεύει να τον αφήσω να ολοκληρώσει… με ικετεύει να αποσύρω τη δύναμη που ασκώ πάνω του…

Αναρωτιέστε αν επέτρεψα στο λατρεμένο μου μωρό να χύσει… Θα χρησιμοποιήσω μια κινεζική ρήση: «Μια εικόνα χίλιες λέξεις…»

Advertisements