Με τα χείλια μου δαγκώνω τα χείλια σου.
Πριν πέντε λεπτά με δάγκωνες ανελέητα…
Μα τώρα… τώρα τα χέρια σου… τώρα το κορμί σου, είναι υπό τον έλεγχό μου.
Η γλώσσα μου βυθίζεται στον αφαλό σου.
Αβοήθητος… ανίκανος… οι ρόλοι αλλάζουν μωρό μου…έπρεπε να το ξέρεις… είσαι ένα μικρό μωρό που έχεις την ανάγκη να με αισθάνεσαι κάθε στιγμή… κάθε λεπτό.
Καυχιέμαι… είναι φθινόπωρο… είμαι μια βροντή… είμαι μια θύελλα… μια βίαια θύελλα στην οποία δεν μπορείς να αντιδράσεις… φυσώ και σε ρίχνω κάτω… κάτω… χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από μια ομπρέλα για να προστατευτείς.
Καυχιέμαι… είμαι εκείνος που ψάχνει ένα ερωτικό, ανδρικό σώμα για να κρυφτεί μέσα του… για να το κατοικήσει… ψάχνω ένα σπίτι. Θα με εμπιστευτείς;
Σου πατάω την μύτη με το δάχτυλο σαν να πατάω κουμπί κουδουνιού… θα ανοίξεις για να μπω; Πρόσεξε καλά τι θα απαντήσεις… Σαν αστραπή θα σε χτυπήσω… μια… δυο… φορές και θα διώξω μακριά όλες εκείνες τις σκέψεις σου… όλες τις σκέψεις που με αφήνουν έξω από την πόρτα σου.
Είμαι μια θύελλα…
Κι εσύ χωρίς ομπρέλα… χωρίς ρούχα…
Έχω όλες τις δυνάμεις ώστε να υγράνω το κορμί σου με το σάλιο μου… είμαι βροχή… είμαι άνεμος… ο καυτός αέρας της ανάσας μου θα σε στεγνώσει… θα σε κάψει… θα σε τραβήξει στην αγκαλιά μου.
Σαν τον Πικάσο χρησιμοποιώ την γλώσσα μου πάνω στο κορμί σου… Αυτό το γλείψιμο εντάσσεται στις καλές τέχνες μωρό μου… σαν εικόνα σε χρωματίζω με τη γλώσσα μου… μικρά, απαλά, γρήγορα γλειψίματα…
Κοιτάζω επίμονα… περιμένω τις αντιδράσεις σου… είσαι ο μόνος που μπορεί να κρίνει αυτό το έργο τέχνης… κανείς άλλος δεν θα έχει την χαρά να το δει…
Το πρόσωπό σου παραμορφώνεται… εκφράζεις μ’ αυτόν τον τρόπο την ευχαρίστησή σου… όλα όσα αισθάνεσαι… την καύλα σου… Καυχιέμαι… Καυχιέμαι σαν έφηβος γεμάτος σπυριά που εξιστορεί την πρώτη του φορά στην παρέα των φίλων του…
Τυλίγω τα πόδια σου στην πλάτη μου και σου θυμίζω πως: «Τώρα είναι η στιγμή…»
Τώρα… είμαι έτοιμος, είσαι έτοιμος… γνήσια συναισθήματα… δεν αμφιβάλλει κανένας γι’ αυτά.
Τα γυμνά κορμιά μας είναι καμβάς…
Θα μας πάρει ώρες… θα χρειαστούμε πολλά υγρά για να δημιουργήσουμε κάτι αληθινά προκλητικό… ερωτικό…
Τώρα είμαστε και οι δυο βρεγμένοι… βρεγμένοι από ιδρώτα… βρεγμένοι από σάλια… βρεγμένοι από σωματικά υγρά και χυμούς… είμαι βροχή… είσαι βροχή.
Αφήνω το κορμί μου να ξαπλώσει πάνω στο δικό σου και αθώα με ρωτάς αν θα ξεβάψεις… είναι αυτό ακριβώς που δεν μπορούσα να σκεφτώ τόση ώρα… Τα αγγελικά σου μάτια με κοιτούν… περιμένουν την απάντησή μου… «Μην ανησυχείς…», σου λέω… «… θα σε τοποθετήσω στο καλύτερο μουσείο του κόσμου και θα μείνεις για πάντα ένα έργο τέχνης… ζωντανό…στη μνήμη όλων όσων θα σε βλέπουν…».

Advertisements