Η απουσία του είναι τόσο έντονη, όσο το άρωμα του καφέ που έχει αφήσει πίσω του… Απλώνω τα χέρια μου στο άδειο κρεβάτι και αισθάνομαι ένα υπόλοιπο από τη ζεστασιά του κορμιού του… Πιάνω το μαξιλάρι, το ακουμπώ στο στήθος του… Μυρίζω στην μαξιλαροθήκη. Βρίσκω ένα άλλο άρωμα εκεί… αυτό του άφτερ σέιβ του Πιέζω το πρόσωπό μου στην απαλότητά του…

Σιγά-σιγά, εικόνες από τη χθεσινή νύχτα ξετυλίγονται μπροστά μου και αισθάνομαι το κορμί μου να ανταποκρίνεται όπως όταν ακούω τραγούδια αγάπης, όπως όταν σιγουρεύομαι για το πόσο σωστές είναι οι αποφάσεις που έχω πάρει στη ζωή μου… Εικόνες κρυμμένες στην ασφάλεια του μυαλού μου παρελαύνουν από τη στιγμή εκείνη που εκφράσαμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ο ένας για τον άλλο, με χάδια και φιλιά… Εικόνες από τον τρόπο που καταναλώσαμε ο ένας τον άλλο μ’ έναν επείγοντα χαρακτήρα…

Έχοντας κρυμμένο το κεφάλι πίσω από το μαξιλάρι, δεν επιτρέπω τίποτα να με ξεσηκώσει πέρα από τις σκέψεις μου… Καλά-καλά δεν ακούω ούτε τους θορύβους που έρχονται από το μπάνιο… Αργώ πολύ να τους ακούσω…

Απομακρύνοντας το μαξιλάρι από πάνω μου, τον βλέπω να βγαίνει από το μπάνιο και να έρχεται προς το μέρος μου σκουπίζοντας με μια πετσέτα το φρεσκοξυρισμένο πρόσωπό του… Χαμογελώ θαυμάζοντας το αυθάδικο χαμόγελό του, το γυμνό κορμί του και τις εύκαμπτες κινήσεις του καθώς διασχίζει την απόσταση που μας χωρίζει…

«Σου ετοίμασα καφέ…», μου λέει δείχνοντας με το βλέμμα του το δίσκο ακουμπισμένο το κομοδίνο, δίπλα το κρεβάτι…

Ξαπλώνει δίπλα μου και μ’ αφήνει να τον ρουφήξω στην αγκαλιά μου… Τα δάχτυλά μου εντοπίζουν την απαλότητα της σάρκας του σε μια απόλυτη διαπλοκή με την υπόλοιπη ομορφιά του…

«Ο καφές μπορεί να περιμένει, αγάπη…», του λέω…

Advertisements