Κυριακή πρωί. Ξυπνώ φυσιολογικά, χωρίς ξυπνητήρι, από ένστικτο… Το φως της νέας ημέρας με κατασκοπεύει πίσω από τα μισάνοιχτα στόρια σαν να θέλει να με τυφλώσει με το που θ’ ανοίξω τα μάτια… Ρίχνω ένα πρόχειρο βλέμμα στο κομοδίνο και το ρολόι μου προτείνει να ξανακοιμηθώ γιατί είναι αρκετά νωρίς για Κυριακή… Το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά… Να έφταιγε η βροχή που χτυπούσε τα τζάμια σαν κάτι να ήθελε να αποδείξει; Να έφταιγε ο καφές με διπλή δόση εσπρέσο που είχα πιει το απόγευμα; Να έφταιγε η έντονη ερωτική δραστηριότητα του μωρού μου που με κράτησε άγρυπνο μέχρι επιστρέψουν οι ορμόνες μου στα φυσιολογικά τους επίπεδα; Λίγες ώρες προτού χαράξει για τα καλά, έπιασα τον εαυτό μου να νυστάζει, με αποτέλεσμα να πέσω σε κώμα…

Τον κοιτώ όπως τότε… Τις πρώτες μέρες που γνωριστήκαμε… Κοιμάται ξεκούραστος με το μυαλό άδειο, χωρίς περιεχόμενο… Τα άκρα του, καλά οργανωμένα, κάτω από σκεπάσματα, δείχνουν πόσο ερωτικός μπορεί να είναι ένας άντρας χωρίς να το αποζητά, άθελά του… Ιχνηλατώντας με τα ακροδάχτυλά μου τη σάρκα του, έρχομαι αντιμέτωπος με την αντίδραση του κορμιού του… Ψάχνω έναν τρόπο, ανώδυνο, για να το ξυπνήσω… Το επιθυμητό αποτέλεσμα θα επιτευχθεί μόνο αν εντοπίσω ένα σημείο του κορμιού του, ευαίσθητο, περισσότερο ευαίσθητο και από το σύστημα συναγερμού που τοποθετούμε για ασφάλεια στο σπίτι… Το σημείο αυτό, απόλυτα εμφανές σ’ εμένα, είναι οι ρόγες του στήθους του… Τις αγγίζω ρίχνοντας το βλέμμα μου, τη προσεκτική ματιά μου, σε κάθε σύσπαση του προσώπου του… Ένα αργό, σταθερό τσίμπημα είναι ο καταλύτης που χρειάζομαι… Αισθάνομαι το χέρι του να βόσκει αμέριμνα στο πόδι μου, σταματώντας λίγο πιο κάτω από το μπούτι μου… Έτσι όπως κοιτώ το πρόσωπό του, τα δυο υπέροχα, στο χρώμα του φθινοπώρου καστανά μάτια του, έρχονται στο προσκήνιο… Τσιμπώ τις ρόγες του πιο δυνατά ώστε να παραλάβει το μήνυμα των προθέσεών μου… Τα δάχτυλά του χεριού του χτενίζουν τις τρίχες του ποδιού μου και σκάβουν το δέρμα μου με κατεύθυνση από κάτω προς τα πάνω…

Ένα ρίγος διατρέχει το κορμί μου… Τραβιέμαι από μια αόρατη δύναμη πιο κοντά του… Δεν υπάρχουν λόγια ν’ ανταλλάξουμε, ούτε καν μια απλή «Καλημέρα». Έτσι όπως είμαστε εγκλωβισμένοι στην επαφή των βλεμμάτων, το χέρι μου βρίσκει τον καρπό του… Το δικό του χέρι τυλίγεται γύρω από το κεφάλι μου σαν να θέλει να με αρπάξει από τα μαλλιά… σαν να θέλει να εκθέσει το λαιμό μου στα φιλιά, τα τσουχτερά από τα σάλια του φιλιά… Είναι η αντίδραση που θα περίμενα από έναν ικανό και αποτελεσματικό εραστή, όπως είναι το μωρό μου… Τα δάχτυλα του άλλου του χεριού προσπαθούν να στριμωχτούν κάτω από το λάστιχο του σλιπ μου… Η υγρασία που έχει συγκεντρωθεί μέσα έχει μετατρέψει το σλιπ σε πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων… Η λαχτάρα μου να με αγγίξει γίνεται επικίνδυνη… Είμαι σίγουρος, το ξέρω καλά, πως θα εκσπερματίσω σαν πύραυλος σε χρόνο ρεκόρ…

Τα λεπτά κυλούν, και δεν έχουμε ανταλλάξει ούτε μια λέξη… Με πειράζει και με χαϊδεύει κατσαρώνοντας τα δάχτυλά του, ενώ οι κραυγές και τα βογγητά μου απορρυθμίζουν το κτίριο… Αισθάνομαι τις τηλεπισκοπήσεις των δαχτύλων του να ξυπνούν μια κίνηση ρευστού μέσα μου και το δάγκωμα που μου δίνει στο λοβό του αυτιού δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση, μάλλον χειρότερη την κάνει…

Ψηλαφίζω τα μαλλιά του, χαϊδεύοντας όλα τα σωστά σημεία, όλες τις ερωτογενείς ζώνες… Δαγκώνω το χέρι του και το άρωμα της κολόνιας του εισβάλει στο στόμα μου ανακατεμένο μ’ αυτό του ιδρώτα του… Είναι μια μοσχοβολιστή, προκλητική μυρωδιά που έχει σημαδέψει όλα τα καλοκαιρινά πρωινά των τελευταίων χρόνων… Φτάνοντας στο σημείο να έχω χάσει τις αισθήσεις μου και την καύλα μου να έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της, γκρινιάζω όσο πιο δυνατά μπορώ δημιουργώντας έναν σεισμό ως ένας άλλος Εγκέλαδος της μυθολογίας… Απαιτώ να χύσω πάνω του κι αυτός ως καλό παιδί πάνω μου… Τα δάχτυλά μου μπερδεύονται στα μαλλιά του τραβώντας το κεφάλι του προς τα πίσω… Μουρμουρίζει ότι πρόκειται να μου κάνει μεγάλο κακό κι εγώ τον παροτρύνω να μη μείνει στα λόγια, αλλά να προχωρήσει σε πράξεις… Ένα βογγητό ξεφεύγει από το στόμα του γεμίζοντας το δικό μου στόμα… Η επαφή των ματιών μας μένει ακλόνητη…

Δεν υπάρχουν κουβέντες για ανταλλαγή, μόνο πονηρά, χαζά, ερωτευμένα χαμόγελα και δυο ζευγάρια λαμπερά μάτια…

Advertisements