… κι αν μπορούσαμε να ξαπλώσουμε μαζί, εσύ κι εγώ
αφήνοντας τα δάκτυλα να ιχνηλατήσουν τα κορμιά μας
κοιτώντας τη δύση του ήλιου και χαϊδεύοντας εσύ τα μαλλιά μου κι εγώ τις μπούκλες σου
ανασαίνοντας… μόνο;
… κι αν μπορούσαμε να περάσουμε όλες τις μέρες της ζωής μας μαζί, χέρι-χέρι
ακουμπώντας τα χέρια και πλέκοντας τα δάχτυλα
αφήνοντας τα στόματα και τις γλώσσες μας να εξερευνούν τα κορμιά μας
για πάντα;
… κι αν μπορούσαμε να ανοίξουμε τα μάτια μας αυτή τη στιγμή
κι αντί για εικόνες φθινοπωρινές
αντικρίζαμε μια πανέμορφη καλοκαιρινή ημέρα
και τον λαμπερό ήλιο πάνω στο καταγάλανο ουρανό
όπου η φωνή σου θα γλυκαίνει τον αέρα
κάνοντας ντουέτο με τα κελαϊδίσματα των πουλιών
θα άφηνες το χέρι μου για να μπορέσω να σε ζωγραφίσω;
… κι αν μπορούσες να κοιτάξεις τα μάτια μου και να δεις τι κρύβω από πίσω τους
ώστε να αισθανθείς ασφαλής στην αγκαλιά μου
σαν χάρτινο καραβάκι σ’ ένα ήρεμο λιμάνι
τότε θα έδιωχνες κάθε φόβο από τη σκέψη σου;
… κι αν μπορούσαμε να βγάλουμε τα ρούχα μας στη βεράντα
μέσα στο σκοτάδι
και γίνουμε ένα για πέντε λεπτά μόνο
εσύ κι εγώ
φωτισμένοι από το ολόγιομο φεγγάρι
αναπνέοντας αργά
θα δεχόσουνα;

Advertisements