… Το χέρι μου παρηγορεί την καύλα που έχει μείνει μέσα στο κορμί του και αρνείται να βγει… Τσαλακώνω τις μπούκλες του και χαϊδεύω τον μακρύ, τεντωμένο πούτσο του που κείτεται πάνω στη κοιλιά του… καυτός… σε θέση και στάση αναμονής… Σταματώ τις διαδρομές του χεριού μου για να συλλάβω μια ακόμη εικόνα από την εκπληκτική θέα του γυμνού του κορμιού ξαπλωμένου στο κρεβάτι μας… Αντέχει το βάρος του κορμιού μου καθώς στηρίζω το χέρι μου πάνω του για να ανασηκωθώ και να καθίσω στην άκρη του κρεβατιού… Τον θαυμάζω και χαμογελώ… Φαίνεται πιο νέος απ’ ότι είναι… πιο αγνός… πιο δυνατός… Γλιστρώ σαν φίδι ένα μου χέρι πάνω στις μπούκλες του, το τυλίγω γύρω από τον αυχένα του και τραβώ το κεφάλι του προς το μέρος μου… Με φιλά και θάβει το πρόσωπό του στο λαιμό μου… Με φίλησε, κατόπιν έθαψε το πρόσωπό του στο λαιμό μου. Τον σκέπασα με το σώμα μου και τον φίλησα παντού… ΠΑΝΤΟΥ… κάθε μου φιλί ήταν και μια προσευχή… Το φως του ασυνήθιστα λαμπερού για την εποχή ήλιου φιλτράρονταν μέσα από τις κουρτίνες και σχημάτιζε μορφές πάνω στους τοίχους και τα κομοδίνα δεξιά και αριστερά του κρεβατιού… Είναι ένα συνηθισμένο πρωινό Κυριακής, από αυτά που πάντα θέλεις να ζεις… από αυτά που ακόμα και ο ήχος ζηλεύει και αποχωρεί δίνοντας τη θέση του στη σιωπή… Όταν τα φιλιά μου… συγνώμη οι προσευχές μου… ολοκληρώθηκαν, τον καβάλησα και άρχισα να κινώ κυκλικά το κορμί μου πάνω στο δικό του… Κι αυτός… πρόσεχε τα μάτια μου… το βλέμμα μου που έτρεχε πάνω στο σώμα του… Εκείνη τη στιγμή, χωρίς καν να μιλήσουμε, μόνο με τα βλέμματά μας βεβαιώσαμε ο ένας στον άλλο πως θα γίνουμε ένα επιλέγοντας αυτή τη στάση… αυτή τη θέση… Έσκυψα προς το μέρος του… προς τα εμπρός… αφήνοντας τα χείλια μου να πέσουν πάνω στο πρόσωπό του για να φιλήσω τα υγρά από τα σάλια μου μάγουλα του, το ανοιχτό στόμα του και την αξύριστη καμπύλη του σαγονιού του… Τα χέρια του τύλιξαν το κεφάλι μου φέρνοντας το κορμί μου πιο κοντά στο δικό του… Το στήθος μου ακούμπησε το δικό του στήθος… Κάθε του κίνηση από εδώ και πέρα είχε ως σκοπό να με κάνει μέρος του δικού του περιβάλλοντος… του δικού του κορμιού… Το χέρι του καθοδηγούσε το ταξίδι των χειλιών μου πάνω του… Ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος… ένα ταξίδι χωρίς ολοκλήρωση… χωρίς τελειωμό… Καθώς η θερμότητα των κορμιών μας αυξανόταν, μου ψιθύρισε κάποιες λέξεις που δεν άκουσα… ή καλύτερα, που δεν κατάλαβα… χωρίς ν’ ανησυχώ μιας και τον εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια…
Ανασήκωσε το κορμί του και ακούμπησε το κεφάλι του περισσότερο αναπαυτικά πάνω στο μαξιλάρι… Εγκατέστησε τα πόδια του γύρω μου σφίγγοντάς με σαν μέγγενη κρατώντας, πάντα, τα χέρια του πάνω μου… Ένιωσα σαν πουλί προστατευμένο μέσα σε μια φωλιά… Κοιτώντας τον λοξά, λικνίστηκα σαν κότα που ετοιμάζεται να κάνει το αυγό και ανοίγοντας τα χέρια μου τα άπλωσα προς το μέρος του σαν να ήθελα να του πω: «Είμαι δικός σου…». Έσκυψα ξανά, κυλώντας το κεφάλι μου πάνω στο στήθος του, εισπνέοντας τη μυρωδιά του καυλωμένου του κορμιού… Με την άκρη της γλώσσας μου έκανα υγρές γραμμές με το σάλιο μου κατά μήκος του στήθους του… από τον λαιμό του έως και τον αφαλό του… Το ταξίδι αυτό της γλώσσας μου με ζάλισε και αναγκάστηκα να κλείσω τα μάτια μου για να μπορέσω να συνεχίσω γλείφοντας την κοιλιά του και τα αρχίδια του που κρεμόντουσαν ανάμεσα στα πόδια του… Επίτηδες αδιαφόρησα για τον πούτσο του γιατί θεώρησα πως δεν έχει ανάγκη τα φιλιά μου, αλλά τη στοργή και τη τρυφερότητα από ένα χάδι που μόνο το χέρι μου μπορεί να του προσφέρει… Ο πούτσος του, όσο σκληρός κι αν είναι, έχει ανάγκη να αισθανθεί ένα ανθρώπινο και ειλικρινές άγγιγμα μιας έμπειρης παλάμης… Της δικής μου…
Έτριψα το μάγουλό μου πάνω στις τρίχες του εφηβαίου του και αισθάνθηκα το τρίχωμά του να βουρτσίζει τα αυτιά μου… Αισθάνθηκα το πλήρες μέγεθος του πούτσου του να αυξάνεται ολοένα και περισσότερο και να τεντώνεται προσπαθώντας να κερδίσει το ενδιαφέρον του χεριού μου… Αν και εντυπωσιάστηκα από το μέγεθός του δεν άπλωσα το χέρι μου πάνω του… αλλά πήρα μια βαθιά αναπνοή, ικανοποιημένος, και μέτρησα με το μάτι μου το πάχος του πούτσου του για να διαπιστώσω αν χωρά μέσα στη χούφτα μου…
Αυτό του είπα δικαιολογώντας την καθυστέρησή μου να τον αγγίξω, κάνοντας έτσι χώρο για ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του…
Αναπνεύσαμε και οι δυο ανακουφισμένοι… Για τα επόμενα τέσσερα λεπτά ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν ο ήχος του αργού ρυθμού των αναπνοών μας… Κάπως έτσι κατάλαβα ότι οι αναπνοές έχουν περισσότερη αξία από τις λέξεις… φανερώνουν αυτό… το δόσιμο… που συχνά οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν… Σ’ αυτό το δόσιμο στηρίχτηκα ανοίγοντας το στόμα μου ώστε να πάρω τον ακούραστο, αγιασμένο από τον Θεό, πούτσο του… Και καθώς ακούμπησα τα χέρια μου αριστερά-δεξιά σε μια προσπάθειά μου να τον τιθασεύσω… και ο ήλιος έλουζε τα κορμιά μας… άκουσα ένα τραγούδι που ποτέ μέχρι τότε δεν είχα καταφέρει ν’ ακούσω…
Ήταν μια φωνή ονειρική, σαν ενός αγγέλου, που μου τραγουδούσε: «… είσαι ασφαλής… είσαι ασφαλής… ναι, είσαι ασφαλής… μην τον παρατήσεις ποτέ…». Ήταν οι στίχοι ενός τραγουδιού που μ’ έσπρωχναν να κλάψω, αλλά δεν το έκανα γιατί οι άντρες δεν κλαίνε, παρά δακρύζουν… μόνο… Τότε, εκείνη τη στιγμή, πέρασαν με κινηματογραφική ταχύτητα από τη σκέψη μου, όλοι οι διαστρεμμένοι δήθεν εραστές που με βασάνισαν με την απειρία τους τα πρώτα χρόνια που συνειδητοποίησα και αποδέχτηκα την ομοφυλοφιλία μου… ξύπνησε όλο το παρελθόν μου… τα λόγια και οι κουβέντες που άκουσα νίκησαν τη σιωπή και οι εικόνες που παρέμεναν κρυμμένες, σχεδόν αόρατες, εμφανίστηκαν ξανά… Σπέρματα ξεχείλισαν από την κωλοτρυπίδα μου και το διάφραγμα της μύτης μου… εγκαύματα από καμένα κεριά, αίμα, ερεθισμοί από καλής ποιότητας προφυλακτικά… πόνος… υποκρισία… μέχρι και το όργιο μ’ αυτόν που θέλει να γίνει ηγέτης… το όργιο που όλοι πιστεύουν πως είναι φανταστικό, αλλά δεν είναι… Και δεν είναι μόνο αυτό… Ακολούθησε και δεύτερη επίθεση, από μολύνσεις, ενοχλήσεις και πειράγματα στο δρόμο, απογοητεύσεις… Ταπεινωτικές εξετάσεις και κωλοβυθόμετρα που εισέβαλλαν από χέρια γιατρών στη καλύτερη περίπτωση και μαθητευόμενων στη χειρότερη, για να αποκαταστήσουν ζημιές προσωρινού, στιγμιαίου πάθους και επώδυνες εντερο-διατρήσεις… Όλα όσα ήμουν και έζησα πέρασαν από μπροστά μου, σαν να ήταν οι τελευταίες μου στιγμές πάνω στη γη…
Όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά μου όλα αυτά, άλλο τόσο ξαφνικά υποχώρησαν… Κι αυτός… συνέχιζε να με ταΐζει με την ανάσα του και να με σέβεται κρατώντας απαραβίαστη την είσοδο της κωλοτρυπίδας μου… Για μια στιγμή μου φάνηκε πως ο ήλιος είχε βγει τόσο λαμπερός μόνο για μας… μόνο γι’ αυτόν και για μένα… μόνο για να θεραπεύσει τις πληγές μου και να δώσει σ’ αυτόν τη δύναμη να με κρατά ασφαλή στην αγκαλιά του… Αισθάνομαι ξανά σαν πουλί που φωλιάζει μέσα σ’ αυτό το προσωρινό καταφύγιο που μου προσφέρει σφίγγοντας το κορμί μου με τα πόδια του… σ’ αυτό το καταφύγιο που όσο μπορεί να το προσφέρει ένας άντρας σε μια γυναίκα, άλλο τόσο μπορεί να το προσφέρει και σ’ έναν άλλο άντρα… Το πιστεύω αυτό χωρίς να θέλω να διαστρεβλώσω τίποτα…
Καθώς η μέρα προχωρά και αναπόφευκτα η θερμοκρασία αυξάνεται ολοένα και περισσότερο κανείς από τους δυο μας δεν σηκώνεται από το κρεβάτι… Αφήνουμε τα χέρια μας να εκμεταλλευτούν όσο το δυνατό περισσότερο τη γυμνή μας σάρκα και χωρίς καμία προσπάθεια αντίδρασης κάνουμε το στήθος μας φλιτζάνι και προσφέρουμε ο ένας στον άλλο τον ιδρώτα μας… Και δεδομένου ότι η υγρασία μου ρέει πάνω στα μπούτια μου ενυδατώνοντας τον καρπό του χεριού του, η μοσχοβολιστή αλατισμένη μυρωδιά του ιδρώτα του κρατάει όμηρο τη γλώσσα μου πάνω στο κορμί του… Αφήνοντας ένα βραχνό στεναγμό μετατοπίζει τη θέση του κορμιού του σε σχέση με το δικό μου έτσι ώστε ο πούτσος του να πιέζει σταθερά το δέρμα μου…
Χαμηλώνοντας το βλέμμα μου διαπίστωσα τις άκρως επιθετικές διαθέσεις του πούτσου του… Άνοιξα τα πόδια μου, παρέδωσα το στήθος μου πάνω στο στήθος του και άρχισα να σπρώχνω το κορμί μου πάνω στο κορμί του… Τα χέρια μου τινάζονταν από την ένταση και μέσα στην καύλα μου μετέτρεψα τη γλώσσα μου σε απατεώνα του λαιμού του και άνοιξα τα ρουθούνια μου έτσι ώστε να εισπνεύσω λίγο περισσότερο από τη μυρωδιά του… Από μέσα μου… κάπου βαθιά… συνέχισα να ακούω το ίδιο τραγούδι… τους ίδιους στίχους με διαφορετική όμως μουσική… Στο ρυθμό αυτής της μουσικής λίκνισα το κορμί μου πάνω στη λεκάνη του και με τυφλή εμπιστοσύνη, όπως ένα καράβι πλέει για πρώτη φορά στη θάλασσα αγνοώντας τους κινδύνους που κρύβει το βάθος του ωκεανού, άφησα τον πούτσο του να εισχωρήσει μέσα μου κρατώντας τον από το χέρι… από το δεξί χέρι… το χέρι της αγάπης…
Ολόκληρο το δωμάτιο πλημμύρισε από τα βογγητά μας και τις μυρωδιές των κορμιών μας… Τα φρέσκα γέλια μας αντηχούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ερωτικής πράξης… Η αναπνοή του και η αναπνοή μου έγιναν μια ενιαία αναπνοή, σαν ασημένια κορδέλα, που ύφαινε όλο το δωμάτιο και εμάς μαζί και ταλαντευόταν από τη φορά του αέρα που έμπαινε από το παράθυρο… Ο ήλιος συνέχισε να στέλνει τις ακτίνες του, αυτό το όμορφο, τελευταίο πρωινό του Σεπτέμβρη… πάνω μας… κεντράροντας στο κορμιά μας που χόρευαν στους ρυθμούς ενός ξεχωριστού ερωτικού χορού… ενός χορού που όσοι έχουν μπούκλες τις βλέπουν να ξετυλίγονται σαν σπείρες και όσοι δεν αντέχουν την ένταση της ηδονής ν’ ακούν τα βογγητά της ευχαρίστησης…
Πόσο ωραίο είναι να κοιτάς τον εραστή σου με προσήλωση αναμένοντας την επόμενη κίνησή του… την επόμενη διείσδυση… τον επόμενο μορφασμό… Δεν μπορώ να μιλήσω… ή καλύτερα, δεν μπορώ να γράψω άλλο… Οι λέξεις είναι τόσο λίγες… όπως τα περιθώρια ενός κορμιού… όπως τα τετραγωνικά ενός δωματίου… πρέπει, χρειάζεται να εφευρεθούν κι άλλες για να μπορέσω να εκφράσω την ένταση των συναισθημάτων… Ακούμπησα δειλά το στόμα μου πάνω στο στόμα του, μήπως και κλέψω καμία λέξη, αλλά στάθηκε αδύνατο… Αντ’ αυτού…, πήρε το χέρι μου, το πλησίασε κοντά στο στόμα του, έβγαλε τη γλώσσα του έξω, έγλειψε τη παλάμη μου, και σκόπιμα το οδήγησε χαμηλά… με κατεύθυνση προς τον πούτσο του…
Μόλις το υγρό από τα σάλια του χέρι μου ήρθε σε επαφή με τον πούτσο του, ηλεκτρίστηκα… συνειδητοποίησα τι πάει να πει δόνηση… Ανασήκωσε το κορμί του, ακούμπησε τους αγκώνες του σε κάθε πλευρά του κεφαλιού μου και άρπαξε τα μαλλιά μου σε δυο σφικτές χούφτες… Με κράτησε έτσι… κοιτάζοντας τα μάτια μου απελπισμένα, σαν δεν θα με έβλεπε ποτέ ξανά… Κοιταχτήκαμε στα μάτια έως ότου κύλισα το χέρι μου κατά μήκος του πούτσου του μια φορά… και δεύτερη… και τρίτη… και τέταρτη… έως ότου χάθηκα στο χρώμα των ματιών του… Απομάκρυνε τα χέρια του από το κεφάλι μου, μ’ έσφιξε με δύναμη στο στήθος του σαν να ήμουν λούτρινο αρκουδάκι κι έκλεισε το στόμα μου με το δικό του στόμα… Θάφτηκα ολόκληρος μέσα του αφήνοντας τη φωνή μου να σπάσει… βγάζοντας μια κραυγή που ποτέ ανθρώπινο αυτί δεν έχει ακούσει… Κι όπως έχυσε το σπέρμα του πάνω στο κορμί μου, ένιωσα πως δεχόμουν κάτι πολύτιμο και ιερό, κάτι που έκανε την αναπνοή μου να σταματήσει… Τότε άκουσα για τρίτη φορά το ίδιο τραγούδι, τους ίδιους στίχους: «… είσαι ασφαλής… είσαι ασφαλής… ναι, είσαι ασφαλής… μην τον παρατήσεις ποτέ…»

Advertisements