Αν κι έχει χαράξει … μείνε ξαπλωμένος δίπλα μου, αγάπη μου…
ή αν θέλεις κοιμήσου…
Ο ύπνος είναι ένα δώρο που μετά από τόσο κόπο…
μετά από τόση αγάπη… τόσο πάθος…
σου αξίζει…
Το στρώμα του κρεβατιού δεν είναι μόνο αναπαυτικό, αλλά και υγρό από τους χυμούς των κορμιών μας
υγρό… από το νέκταρ που έσταξε από τα χείλια σου
όταν… σαν άγγελος με φίλησες.
Αχ! Αυτά τα χείλια σου…
όταν με φίλησαν… όταν με τρυφερότητα άγγιξαν τα δικά μου
είδα ένα φως
ένα φως που γέμισε τη ψυχή μου
Αχ! Γλυκιά μου αγάπη… αυτά τα χείλια σου…
Πως με περίμεναν έτσι…
Πως βρέθηκα από κάτω τους…
Πόσο έντονα μ’ έσπρωξαν…
Με αγάπη
Με επιθυμία
Με πάθος
Με ένταση που μετριάζεται από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού
Ιδρωμένος από τη ζέστη… από τη ζεστασιά του κορμιού σου
Τι κορμί!
Καυτό… απαλό… γλυκό…
Πόσο περισσότερο να το βομβάρδιζα με τα φιλιά μου;
Πόσο περισσότερο να το πλήγωνα με το αιχμηρό μου εργαλείο που μόνο σημάδια αφήνει;
Πόση περισσότερη ώρα να διαπερνούσα το κορμί σου με το ξίφος της αγάπης…
… μ’ εκείνο το όπλο που το βράδυ ήταν δυνατό
και τώρα έχει πέσει
περιμένοντας υπομονετικά να ξυπνήσεις
για να κάνουμε έρωτα πάλι… και πάλι… και πάλι
μέχρις ότου τα αμέτρητα αποθέματα αγάπης τελειώσουν.

Advertisements