Τα μάτια του λάμπουν, το καστανό χρώμα τους γίνεται πιο σκοτεινό καθώς το βλέμμα του συνωστίζεται μέσα στα δικά μου μάτια… Οι υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού συνεχίζονται, μόνο τα βράδια είναι υποφερτά από το αεράκι που στροβιλίζεται στο σκοτάδι… Οι γυμνές πατούσες μου δαγκώνονται από το τσιμέντο και το δέρμα τους… ο φλοιός τους… κατακερματίζεται… Αισθάνομαι σαν μικρό παιδάκι, πιο ελκυστικός…

Το βλέμμα του με προσελκύει στην αγκαλιά του… Οι ανάσες μου, ασταθείς, ανταγωνίζονται με τη δική του ξέφρενη ανάσα… Η αύρα του δημιουργεί ένα αδιαφανές σύννεφο που αποσπά τη προσοχή μου… Τα χέρια μου φτάνουν στις μπούκλες του που λόγω πείνας μου φαίνονται σαν κατσαρά αντίδια… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και τα χώνω ένα-ένα στο στόμα του… Σάλια στάζουν από τους κυνόδοντές του στα δάχτυλά μου… Τα γόνατά μου λυγίζουν κάτω από τη πίεση του οργασμού που γεννιέται… Τα λαχανιάσματα του, βουβά, αλλά διακριτά, φτάνουν στα αυτιά μου… Το κορμί του, σχεδόν ακίνητο, είναι ό, τι πρέπει για να τον σπρώξω με όλη τη δύναμή μου προς τα πίσω…

Παίρνω μια βαθιά ανάσα για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου και ξεκινώ να τον φιλώ… Η ένταση κάθε φιλιού δυναμώνει κάθε λεπτό που περνάει… Τον φιλώ, πεινασμένα, περιμένοντας το αναπόφευκτο… Το χέρι του, ζεστό, εγκαθίσταται στον ώμο μου… Τον κοιτώ στα μάτια… Είναι τόση έντονη η ομορφιά μέσα τους… Παρατηρώ μια σχεδόν αμαρτωλή σύσπαση στα χείλια του που εξελίσσεται σε χαμόγελο… Το κορμί μου τρέμει από τη καύλα και την αδρεναλίνη… Το αίμα μου σφυροκοπά στις φλέβες μου με τρελούς ρυθμούς… Σηκώνει το χέρι του και το ακουμπάει στο κορμί μου μ’ ένα παρατεταμένο χάδι… Στην επαφή των χειλιών του με τα δικά μου, δέχομαι το πιο καυτό φιλί που έχω νιώσει ποτέ… Ξετυλίγει τη γλώσσα του και την φέρνει μέσα στο στόμα μου… Αναστενάζω… Το κορμί μου καίγεται και είμαι ανήμπορος να σβήσω τη φωτιά…

Οι καυτές ανάσες μας συμπτύσσονται και στέλνουν σύννεφα ατμού στον αέρα που μας περιβάλλει… Τα δάχτυλά μου βόσκουν κατά μήκος του λαιμού του και κάνουν τσουλήθρα στο στήθος του… Καταναλώνω όλα τα συναισθήματά του… Η σφοδρή επιθυμία ανακινεί κάθε ίνα της ύπαρξής μου…

Δυο κουρασμένα και λαχανιασμένα κορμιά… τα δικά μας κορμιά… μολύνουν την αθωότητα της φύσης και ενώνονται δημιουργώντας ένα νέο αριστούργημα…

«Δεν θα είμαι βίαιος, το υπόσχομαι…», μου λέει ψιθυριστά…

«Μη το ξεχάσεις αυτό…», του λέω…

Απαντάει με μια ενιαία, δυνατή λέξη…

«Αδύνατο…», μου λέει…

Advertisements