Το ίδιο τραγούδι πάλι…

Μια, δυο, τρεις… ξανά και ξανά…

«Θα το ακούμε όλο το βράδυ;», με ρωτάς

«Σταμάτα να το τραγουδάς τόσο ωραία…», σου απαντώ…

Κάνω κύκλους, κύκλους, κύκλους

με το χέρι μου γύρω από το κεφάλι σου

Σχηματίζω ένα φωτοστέφανο

πάνω στις μπούκλες σου

Τα μάτια μου κοιτάζουν επίμονα τα δικά σου

Τα μάτια σου κοιτάζουν επίμονα τα δικά μου

Κάνω κύκλους… κύκλους… πολλούς

Πέντε, έξι, επτά… φορές…

Φέρνεις το κεφάλι σου στο στήθος μου

Μια σταγόνα ιδρώτα, σαν δάκρυ, στάζει από το πρόσωπό μου στα μαλλιά σου

μέσα στον κύκλο, μέσα στο φωτοστέφανο…

Δέκα, έντεκα, δώδεκα… φορές…

Το ίδιο τραγούδι πάλι…

«Ω, τι όμορφο τραγούδι», λέω…

Τα δάχτυλά μου χάνουν τα βήματά τους, την διαδρομή στο κεφάλι σου

Ο κύκλος γίνεται τετράγωνο, ορθογώνιο… τρίγωνο…

Αισθάνομαι πολύ διαφορετικά απόψε

και ζεσταίνομαι…

Το αίμα μου γίνεται σκούρο κόκκινο

και οι παλάμες μου έχουν ιδρώσει…

Δεκαπέντε, δεκαέξι, δεκαεπτά…

Σε κρατώ σφικτά…

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο αυτή τη βραδιά

μόνο εσύ κι εγώ

το φεγγάρι κι εμείς

«Πόσο όμορφος είσαι!», λέω…

Το δέρμα σου λάμπει και οι βρώμικες σκέψεις δεν μπορούν να σταματήσουν να βασανίζουν το μυαλό μου

Το χέρι σου κρατά το δικό μου

στην πορεία του γύρω από το κεφάλι του

Το ορθογώνιο, το τετράγωνο… το τρίγωνο, γίνονται ξανά κύκλος…

σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει…

Δεν μπορώ να σταματήσω…

Ο κύκλος περιγράφει το άπειρο… αυτό που ποτέ δεν σταματά

τα συναισθήματα που επαναλαμβάνονται…

«Σ’ αγαπώ…», μου λες…

«Σίγουρα;», σε ρωτώ…

«Σ’ αγαπώ… Σε χρειάζομαι…

… Σ’ αγαπώ… Σε θέλω…», μου απαντάς

«Πιο πολύ απ’ ότι εγώ εσένα;», σε ρωτώ…

Είκοσι… Είκοσι μια… Είκοσι δυο… φορές…

Το ίδιο τραγούδι… ξανά και ξανά…

Τα χείλια σου έρχονται τόσο κοντά στα δικά μου

Όλα σκοτεινιάζουν…

«Γιατί μου κλείνεις τα μάτια;», σε ρωτώ…

«Για να σε φιλήσω με περισσότερο πάθος…», μου απαντάς…

Advertisements