Τον κρατώ στα δυο μου χέρια και τον κοιτώ κατευθείαν μέσα στα τεράστια, εκφραστικά μάτια του… Είναι τόσο ήρεμος σαν να έχει πιεί φασκόμηλο… Είμαι τόσο ερωτευμένος που αν δεν μέναμε μαζί, στο ίδιο σπίτι, θα κατέβαινα και θα του πετούσα πέτρες στα παράθυρα για να του εκφράσω τον έρωτά μου…

“Γιατί με κρατάς τόσο σφικτά;”, με ρωτάει…

“Για να μη σε χάσω…”, του απαντώ

“Γιατί να με χάσεις; Αφού είμαι δικός σου…”, μου λέει…

“Μωρό μου… εσύ…”, του λέω… και συμπληρώνω… “Σ’ αγαπώ…”

Χαμογελάει και δέχεται με ευχαρίστηση το εκατοστό για απόψε φιλί μου…

“Μου το υπόσχεσαι ότι θα είσαι για πάντα δικός μου;”, τον ρωτώ…

“Σου το υπόσχομαι…”, μου απαντά…

“Καρδιά μου… ψυχή μου… τα πάντα μου… κορμί μου…”, του λέω, δίνοντάς του κι από ένα φιλί μετά από κάθε λέξη μου…

Τα δάχτυλά μας μπερδεύονται σ’ ένα ιστό αγάπης…

Του δίνω ένα φιλί, απαλό, στα χείλια…

Μου χαμογελά και με παίρνει στην αγκαλιά του… Με βάζει να καθίσω πάνω του και δεν σταματά να με φιλάει ούτε ένα λεπτό… Τα χείλια του περνούν πάνω από τα δικά μου χείλια σαν να είναι βούρτσες… Είμαι έτοιμος να του δοθώ, να μοιραστώ το κορμί μου μαζί του… Τον αγαπώ και ως είδος άντρα και ως προσωπικότητα… Αγαπώ το χαμόγελό του και την φροντίδα του για μένα… Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το λαιμό του… Χαϊδεύω με τους αντίχειρές μου το πρόσωπό του… τα αξύριστα μάγουλά του… Πέφτει ανάσκελα στο κρεβάτι και από πάνω του πέφτω κι εγώ… Φιλιόμαστε… με πάθος… με λαχτάρα ο ένας για τον άλλο… Βγάζει το πουκάμισό του και το αφήνει να σωριαστεί… Τυλίγω με τα χέρια μου το κορμί του, χαϊδεύοντας την πλάτη του… Αισθάνομαι κάθε λεπτομέρεια του δέρματός του… Η καρδιά του χτυπάει στο σωστό ρυθμό… ενώ η δική μου χτυπάει εξαιρετικά νευρικά… Όλες οι κινήσεις του απ’ αυτό το σημείο ακολουθούν μια πορεία μη αναστρέψιμη… Μου βγάζει την μπλούζα και την αφήνει κι αυτή να πέσει στο πάτωμα… Κοιταζόμαστε… πεινασμένα…

“Να συνεχίσω;”, με ρωτάει…

“Ω! Ναι!…”, του απαντώ…

Λύνω τη ζώνη του κι αυτός λύνει τη δική μου… Τα παντελόνια μας γίνονται ένα παρελθόν για τα κορμιά μας… Τα μάγουλά του αποκτούν μια ωραία απόχρωση του κόκκινου σαν να βρίσκεται για πρώτη φορά γυμνός μπροστά σ’ έναν άλλο άντρα… Τα κεφάλια μας, εναλλάξ, σέρνονται στις πλαγιές των προσώπων μας, ενώ οι μπούκλες του κινούνται σαν τα κύματα της θάλασσας…

“Σ΄αγαπώ…”, του επαναλαμβάνω…

“Κι εγώ…”, μου λέει…

Οι ανάσες μας συμβαδίζουν… Ο ιδρώτας στο πρόσωπό μου στεγνώνει από την αναπνοή του… Πέφτω και καλύπτω το κορμί του…

“Για πάντα;”, τον ρωτώ…

“Για πάντα…”, μου λέει…

“Αν ήμουν τυφλός…”, του λέω…

“… θα ήμουν ο σκύλος σου…”, μου λέει…

“Αν ήμουν παράλυτος…”, του λέω…

“… θα ήμουν το τεχνητό άκρο σου…”, μου λέει…

“Αν ήμουν ετοιμοθάνατος…”, του λέω…

“… θα ήμουν η φιάλη οξυγόνου σου…”, μου λέει…

Χαμογελάμε και οι δυο…

Advertisements