Ετικέτες

Παίζουμε στην κουζίνα με το υπόλοιπο μιας πάστας που έχει απομείνει… Ένα δάχτυλο βουτηγμένο στη σοκολάτα είναι αρκετό για να ζωγραφίσω δυο λωρίδες στο χέρι του… Με κοιτάζει και με ρωτάει:

«Τι κάνεις;»

Προτού προλάβει να ολοκληρώσει την ερώτησή του προσθέτω δυο ακόμη λωρίδες στο χέρι του…

«Δημιουργώ…», του ψιθυρίζω…

Παίρνω αδιάντροπα το δίσκο με την τούρτα στο ένα χέρι και το κρατώ σαν να είναι παλέτα ζωγραφικής… Ανακατεύω με το δάχτυλο τη σοκολάτα με τη σαντιγί και φτιάχνω ένα καινούργιο χρώμα… Στην αντανάκλαση του παραθύρου τον βλέπω να σκύβει και να τυλίγεται στα πόδια μου σαν απομίμηση γάτας… Αντί να νιαουρίζει, μουγκρίζει… Τα χέρια του περπατούν στο δέρμα μου… ακολουθούν τις φλέβες και τις κοιλότητες των πόρων… εντοπίζουν τους σπόνδυλους, τα πλευρά… τις τρίχες στο στήθος… Στο πρόσωπό του εμφανίζεται μια ευχάριστη έκφραση…

Τον κοιτώ και τον ρωτώ:

«Τι κάνεις;»

Μου χαμογελάει… Σπρώχνει τα χέρια του που είναι ζωγραφισμένα με σοκολάτα στα γόνατά μου…

«Ό, τι καλύτερο…», μου απαντάει…

Του δίνω ένα ξεχωριστό χάδι… Η ανάμιξη της σοκολάτας με τη σαντιγί δημιουργεί ένα μείγμα πυκνό και λείο που υπόσχεται πολλά… τόσα πολλά…

«Θέλεις να σε ζωγραφίσω;», τον ρωτώ…

«Ναι…», μου απαντά…

Σηκώνεται… Στέκεται μπροστά μου… γυμνός, περήφανος, με την χαρακτηριστική αχαλίνωτη ομορφιά του… Αξιοποιώντας το στήθος του χαράσσω ρίγες από πάνω μέχρι κάτω…

«Ξέρεις ότι μοιάζεις με τίγρη;», τον ρωτώ…

Συνεχίζω χαμηλά… με διάθεση πολύ πέρα από τη φροντίδα…

«… με ψεύτικη τίγρη…», μου απαντά…

«Αν αφιερώνω δέκα με δεκαπέντε λεπτά κάθε μέρα μπορώ να σε μεταμορφώνω σε τίγρη…», του λέω…

Χαμογελάει…

«Τόσος πολύ χρόνος για μια μεταμφίεση;», με ρωτάει…

«Μπορώ και πιο γρήγορα…», του απαντώ…

Ξαπλώνει στο πάτωμα και μ’ αφήνει να πέσω πάνω του… Ακουμπώ τις παλάμες και τους αγκώνες μου στο στήθος του, κρατώντας τον ακίνητο κάτω και καταστρέφοντας τις ρίγες…

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το σχήμα των χειλιών του… Οι πρωτόγονοι εγκέφαλοί μας στέλνουν μια απελπισμένη έκκληση για να ζευγαρώσουμε… να γαμηθούμε φανερώνοντας όλα τα ζωώδη ένστικτα μας…

Η κουζίνα γίνεται μια άγρια ζούγκλα… Χάνουμε τον χρόνο και την ανθρώπινη υπόστασή μας… Γαμιόμαστε με μια μανία που ποτέ πολιτισμένος άνθρωπος δεν θα επιχειρήσει να δοκιμάσει… Δεν ακούω τίποτα παρά μόνο αναστεναγμούς, βογγητά και χαστούκια στη σάρκα… Παραδιδόμαστε ο ένας στον άλλο… Με βαθιά καθίσματα ο πούτσος του μέσα μου με γεμίζει με σπέρμα… Τα δάχτυλά του βρίσκονται στα κωλομάγουλά μου προσπαθώντας να τα ανοίξουν για να ξεχειλίσει το σπέρμα έξω…

Ουρλιάζω… Ένας γνώριμος θόρυβος από το στόμα μου ηχεί στα αυτιά του… Ο πούτσος του υποχωρεί… Η σιωπή πέφτει πάνω μας και σπάει μόνο από τις ανάσες μας… Για το χαμόγελο που μου δίνει, λαμβάνει ένα χαλαρό γλείψιμο στον ώμο…

«Είσαι καλός και χωρίς ρίγες…», του ψιθυρίζω…

Γελάει…

Advertisements