Χθες βράδυ είδα ένα όνειρο…
Ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα πουλί χωρίς φτερά που στεκόταν στην άκρη ενός απότομου βράχου…
Κοιτούσα ολόγυρά μου ώστε να βρω κάποιον…
κάποιον που θα μου έδινε ένα φιλί στο ράμφος και θα με κρατούσε στη ζωή…
Τότε είδα εσένα…
Με φίλησες… μου έδωσες αυτά που κανένας άλλος δεν είχε τολμήσει να δώσει…
Μου έδωσες την καρδιά σου…
… την ύπαρξή σου…
… την εμπιστοσύνη σου…
Και το πιο σημαντικό… ένα ζευγάρι φτερά σαν αυτά που έχουν οι άγγελοι…
… ένα ζευγάρι φτερά ώστε να μπορέσω να σε ακολουθήσω…
Κρατιόμουν πάνω σου αγγίζοντας τη σάρκα σου
Από όπου περνούσαμε όλοι μας περιφρονούσαν…
Η συμπεριφορά τους ήταν τόσο ανώριμη… τόσο παιδαριώδης…
Θυμήθηκα τη γιαγιά μου που μου έλεγε πως όταν προσεύχεσαι η επιθυμίες σου γίνονται πραγματικότητα…
Ξαφνικά… και ενώ τα βλέμματά τους μας χτυπούσαν σαν μαστίγια… εξαφανίστηκαν…
… εξαφανίστηκαν όλοι…
Μείναμε μόνοι να χτυπάμε τα φτερά μας προσπαθώντας να φτάσουμε στον προορισμό μας…
… σ’ ένα κόσμο τέλειο που αξίζει να ζούμε…
εσύ κι εγώ…
Φτάνοντας …
… με αγκάλιασες…
Μου έδωσες την αφορμή να σου πω: «Σ’ αγαπώ».
Αισθάνθηκα για πρώτη φορά ασφαλής…
… σίγουρος…
… αν και είχε σκοτεινιάσει…

Advertisements