«Δεν φοράς τίποτα κάτω από το παντελόνι, σωστά;», τον ρωτώ καθώς περπατάμε στο άλσος, κάτω από τη δροσερή κάλυψη των δέντρων, αυτή τη γαλήνια, ανοιξιάτικη μέρα…

Με μια λάμψη στα μάτια, μου δίνει μια μπουνιά στο μπράτσο και μου λέει:

«Θα πρέπει να με πιάσεις για να το μάθεις…»

Επιταχύνει το βήμα του και ξεκινά να τρέχει… Τρέχω κι εγώ, σπεύδω αμέσως να καλύψω τη μικρή απόσταση μεταξύ μας… Τον πλησιάζω κοντά σ’ ένα φράχτη που εμφανίζεται στη πορεία μας…

Όμως δεν είμαστε μόνοι…

Κάθε τόσο περνούν από δίπλα μας κι άλλα ζευγάρια που απολαμβάνουν τον περίπατό τους και με εμποδίζουν να χώσω τα χέρια μου πολύ βαθιά μέσα στα ρούχα του…

Με το πόδι, δοκιμάζω τη σταθερότητα του φράχτη… Αναζητώ ένα στήριγμα… Αισθάνομαι τη σκληρότητα του πούτσου του και γλιστρώ νωχελικά το χέρι μου πάνω στο καβάλο του… Σκύβω και βουίζω ερωτόλογα στο αυτί του και τον φιλώ στο λαιμό… Του δίνω φιλιά… πεταχτά… σαν αθώες πινελιές… Πιέζω με ανακούφιση την παλάμη μου πάνω στον πούτσο του… Αρχίζει να γελάει, έτοιμος να με ρίξει κάτω στο χορτάρι…

Πονηρά γλιστρώ τα δάχτυλά μου πάνω και γύρω από το σώμα του…

«Δεν καθόμαστε καλύτερα;», μου προτείνει…

«Και δεν καθόμαστε…», του λέω… συμφωνώντας μαζί του…

Το κορμί του με προσελκύει όπως ο μαγνήτης την καρφίτσα…

Πέφτει κάτω με τα πόδια ανοικτά…

Κάθομαι κι εγώ καταγής… Επιστρέφω τα χέρια μου στο κορμί του…

Τα δάχτυλά μου βρίσκουν πολύ ενδιαφέρον τον πούτσο του… Συνάπτουν μια σύμβαση συνεργασίας ορισμένου χρόνου… Τρίβοντάς τον πάνω από το παντελόνι, ακούω ήχους αναστεναγμούς να έρχονται από το μέρος του… Μιας και δεν δείχνει να αντιδράει, χώνω τα δάχτυλά μου και τα εγκλωβίζω μέσα στο παντελόνι του…

«Δεν φοράς σλιπ…», του λέω…

Σκύβει, γλείφει λίγο τα χείλια μου και με φιλάει βαθιά…

Μια ομάδα τεσσάρων ζευγαριών περνάει…

Με τραβάει κοντά του…

Ο σκληρός πούτσος του τρίβεται στο υγρό ύφασμα του καβάλου που παντελονιού μου που καλύπτει τον δικό μου, επαναστατημένο πούτσο…

Φιλιόμαστε, αυξάνοντας το πάθος και την ένταση…

Χώνω τη γροθιά μου μέσα στο παντελόνι του σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά… Δεν υπάρχει χρόνος αντίδρασης… Τα βλέμματά μας ενώνονται. Προσπαθώ να βρω να πω κάτι αβλαβές… Σκύβω και θάβω το πρόσωπό μου στο λαιμό του… Κρύβω το κορμί του με το δικό μου καλύπτοντας διακριτικά την αδιακρισία μου…

Δεν υπάρχουν λόγια…

Αρχίζω να κινώ τα δάχτυλά μου μέσα στο παντελόνι του με δική του παρότρυνση… Χαϊδεύω με αργό ρυθμό την κορυφογραμμή του και μια χαρά καίει τα σωθικά μου… Η ένταση της στιγμής είναι βασανιστική… Πεθαίνω και χάνομαι την ίδια στιγμή… Ευτυχώς που διαθέτω το πλεονέκτημα της αυτοσυγκράτησης, διαφορετικά θα γαμιόμασταν άγρια… εδώ… στο χορτάρι, κάτω από τη φυλλώδη δροσιά που χαρίζουν απλόχερα τα δέντρα…

Τα δάχτυλά μου παλεύουν με αργές κινήσεις ενάντια στον πούτσο του και σταματούν κάθε φορά που μια φωνή ακούγεται… Ανεξαρτήτως από το αν αυτοί που περνάνε καταλαβαίνουν τι πραγματικά συμβαίνει, είμαι σίγουρος ότι ορισμένοι αισθάνονται την θερμότητα που ακτινοβολεί από τα κορμιά μας… Ίσως και να μπορούν να μυρίσουν το άρωμα της καύλας μας στον αέρα…

Η ψυχραιμία επικρατεί της επιθυμίας…

Ισιώνουμε τα ρούχα μας, σηκωνόμαστε, κι αφήνοντας στην άκρη το ανικανοποίητο, βαδίζουμε βιαστικά προς το παρκαρισμένο αυτοκίνητό μας…

Advertisements