Καθόμαστε μπροστά στο παράθυρο, κρατώντας ο καθένας μας στο χέρι μια κούπα με αχνιστό καφέ. Τα σύννεφα στον ουρανό πυκνώνουν απειλητικά, ενώ αναβοσβήνουν ανάμεσά τους οι αστραπές, λειτουργώντας όπως πάντα προειδοποιητικά. Οι βροντές συνθέτουν το soundtrack της στιγμής. Τα σταγόνες της βροχής μαστιγώνουν θυμωμένα τα τζάμια και κυλούν μέχρι που να καταλήξουν στο περβάζι.

Κάθε μέρα που περνά, βλεπόμαστε λιγότερο εξαιτίας των απαιτητικών ωραρίων στη δουλειά και μου λείπεις σαν να μας χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις. Ευτυχώς, βρίσκουμε χρόνο να καθίσουμε μαζί –γιατί είναι και ο μικρός, βλέπεις, που διεκδικεί το δικό του μερίδιο- να συζητήσουμε τα γεγονότα της ημέρας, να γελάσουμε με ανόητες ιστορίες και γκάφες γελοίων συνεργατών. Μπορούμε να μιλάμε για ώρες χωρίς να μας ανησυχεί το γεγονός ότι ένας από τους δυο μας κάποια στιγμή θα βαρεθεί.

Η μουσική που ακούγεται αναπαράγεται πότε από το δικό μου τηλέφωνο και πότε από το δικό σου. Παρακολουθώντας τη βροχή, τραγουδάμε κάθε τραγούδι… χορεύοντας μάλιστα το πρώτο λεπτό. Μετά, καθόμαστε στον καναπέ, ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Συζητάμε για την επόμενη μέρα, επιλέγεις τα ρούχα που θα φορέσω στη δουλειά, την απόχρωση του πουκάμισου, το πώς θα χτενίσω τα μαλλιά. Μ’ αφήνεις να σταθώ μπροστά σου σαν να είσαι καθρέφτης και μου λες πόσο όμορφος θα είμαι χωρίς καν να μ’ έχεις δει να φορώ τις επιλογές σου. Αγκαλιαζόμαστε ξανά, ακουμπάμε τα μέτωπά μας μαζί, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης ο ένας στον άλλο. Καθώς φιλιόμαστε, ανακατεύουμε τα σάλια μας… λίγο…

Έξω, η φύση γαμάει την Άνοιξη… Ίσως κάποια στιγμή βγει ξανά ο ήλιος, ίσως και όχι. Έτσι όπως συγκρούονται τα σύννεφα, συγκρούονται και τα κορμιά μας. Και αν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των σύννεφων είναι η βροχή, αυτό της σύγκρουσης των κορμιών είναι ο ιδρώτας…

Advertisements