Ακούγοντας τον παραμικρό ήχο μουσικής, αισθάνομαι την υποχρέωση να πιάσω το μωρό μου από το χέρι και να χορέψουμε… να λικνίσουμε τα κορμιά μας… να αποδείξουμε ο ένας στον άλλο την αγάπη μας… να προκαλέσουμε ο ένας τον άλλο… Ξεκινάμε να χορεύουμε αργά… νωχελικά… Το μωρό μου είναι λιγάκι φοβισμένο στην αρχή… Σύντομα όμως υπερνικά της αναστολές του και αισθάνεται ασφαλής στην αγκαλιά μου… Έτσι όπως κρέμεται πάνω μου θαρρώ πως αισθάνομαι τον ήχο της καρδιάς του… αισθάνομαι τη καρδιά του να χτυπάει… Τα κορμιά μας γίνονται ένα κάτω από τον ρυθμό ενός τραγουδιού που είναι το αγαπημένο μας… Κλείνω τα μάτια μου και αναπνέω βαθιά… αναπνέω για μια στιγμή… Όταν ανοίγω τα μάτια μου το τραγούδι έχει τελειώσει…

Άλλο τραγούδι… Αυτή τη φορά είμαι τυλιγμένος από τα χέρια του… το ενδιαφέρον μου για τη μουσική δεν θα τελειώσει ποτέ… όπως και το ενδιαφέρον μου για το μωρό μου… η καρδιά μου χτυπάει μ’ ένα τρόπο που μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με την έννοια της αγάπης… Τον τελευταίο χρόνο έχω αλλάξει πολύ… δεν είμαι πια ο άστατος εραστής που διψούσε κάποτε για απρόσωπα γαμήσια χωρίς έλεος…

Το τραγούδι είναι υπέροχο… Τρέφω την ψευδαίσθηση πως ο ποιητής ίσως είχε εμένα στο μυαλό του όταν το έγραφε… Ο αργός μας ρυθμός συνεχίζεται… δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτός ο χορός… Τα βήματα άλλωστε είναι τόσο εύκολα… Ο ρυθμός της μουσικής είναι κοινός μ’ αυτόν της καρδιάς μου…

Το κεφάλι του βρίσκει πάντα τον τρόπο να ξαπλώσει στον ώμο μου…Αν η αγάπη ήταν ένα χορός δεν θα μπορούσα με τίποτα να αποφύγω τον εναγκαλισμό του…

Advertisements