Ξυπνώ το πρωί με το πρώτο φως του ήλιου να τσούζει τα μάτια μου… ξυπνώ χωρίς να έχω ακούσει το ξυπνητήρι, ούτε την υπενθύμιση του κινητού… Δεν έχω να κάνω τίποτα… ούτε μια δουλειά… έτσι απλά ξυπνώ… Το κορμί μου έχει την ίδια θερμοκρασία μ’ αυτή του μωρού μου… Είναι ζεστό και με ικετεύει να απομακρύνω από πάνω του τα σκεπάσματα… Χθες ήταν μια δροσερή βραδιά, κοιμηθήκαμε σχετικά νωρίς… Κοιμηθήκαμε αγκαλιασμένοι… Και οι δυο επιζητούσαμε τη ζεστασιά, την αγάπη… ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ… το άγγιγμα από ένα χέρι αγαπημένο…

Μετά από πολύ καιρό, έπεισα το μωρό μου να κοιμηθεί γυμνός… Τον έπεισα να απορρίψει δηλαδή την ιδέα πως ένα κομμάτι ύφασμα έχει να του προσφέρει κάτι… Γι’ αυτό τα κορμιά μας δεν χωρίστηκαν ούτε δευτερόλεπτο…

Παίρνω τα γυαλιά μου από το κομοδίνο… Το μυαλό μου νυστάζει ακόμα… δεν μπορώ να συγκεντρωθώ… δεν μπορώ να σκεφτώ… δεν θέλω να σκεφτώ… Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από αυτά τα δέκα λεπτά που εγώ είμαι ξυπνητός και το μωρό μου κοιμάται ακόμα… Τίποτα… Το δέρμα του ακουμπάει στο δικό μου δέρμα… Το στήθος του ανεβοκατεβαίνει κάθε φορά που ανασαίνει… Τον λατρεύω σαν Θεό… γι’ αυτά τα δέκα λεπτά που μου επιτρέπει να τον θαυμάσω… γι’ αυτά τα δέκα λεπτά…

Τα δέκα λεπτά πρακτικά θα τελειώσουν… όπως πάντα… Αλλά, αύριο θα ξημερώσει μια άλλη μέρα και άλλα δέκα λεπτά θα τα αφιερώσω στο να τον κοιτώ και να τον θαυμάζω… μόνο.

Advertisements