Ανυπομονώ

να σε ακούσω

να μου μιλάς

μ’ εκείνο τον ποιητικό

τρόπο ομιλίας.

Τον τρόπο που με αγγίζει

και με επανασχεδιάζει

ως άνθρωπο.

Τον τρόπο που ταυτόχρονα με φιλάς

σφραγίζοντας

τα χείλη μου

με

τα δικά σου.

Ανυπομονώ

να νιώσω

τη γλώσσα σου

στο λαιμό μου

χαμηλά, κάτω

στο στέρνο μου

και, τέλος, σε κάθε

μου

ρώγα,

τη μια

μετά

την άλλη.

Ανυπομονώ

να νιώσω

εκείνα τα

όμορφα

απαλά χέρια σου

να με χαϊδεύουν

σταθερά

τρυφερά

σκηνοθετώντας

την επόμενη εικόνα

εμένα

πάνω στη δική σου αγκαλιά.

Ανυπομονώ να βρεθώ

ψηλά στα ουράνια

και

χαμηλά στην κόλαση

του πάθους σου.

Ανυπομονώ

ν’ ακουστούν

οι στεναγμοί

που θα φεύγουν

από τα χείλη μου

και θα ακούγονται

από πόσο βαθιά προέρχονται

φανερώνοντας

την ανεκπλήρωτη

πείνα.

Ανυπομονώ

να σε ακούσω.

Advertisements