Βασίζομαι στις καλές του προθέσεις, στην ανταλλαγή της ερωτικής ενέργειας, στις επιθυμίες του…

Τον ακολουθώ βήμα – βήμα στον προορισμό που μόνο εκείνος γνωρίζει.

Σκόπιμα, τυφλώνομαι… Είναι ένα τέχνασμα που μου αρέσει να χρησιμοποιώ.

Με ψιθύρους φυτεύει στο μυαλό μου τις ιδέες του. Εμποτίζει κάθε συλλαβή του με πάθος γνωρίζοντας πως, πότε θα με καυλώσει. Ξέρει να υποκινεί κάθε αντίδραση του κορμιού μου.

Το ταξίδι αυτό δεν είναι δικό μου, εγώ είμαι απλά ένας επιβάτης. Το ταξίδι αυτό κρύβει κώδικες που πρέπει να αποκρυπτογραφήσω… κώδικες γραμμένους στη σάρκα που πρέπει να τρέξω τα δάχτυλά μου πάνω τους για να καταλάβω τι θέλουν να πουν. Κι όσο εγώ θα διαβάζω, εκείνος θ’ αποφασίζει το σημείο εκείνο στο οποίο θα τοποθετήσει τη τελεία.

Βρίσκομαι σε μια κατάσταση ελεύθερης πτώσης χωρίς διακριτή κατεύθυνση. Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω τη θέση του κορμιού μου σε σχέση με το δικό του.

Μπροστά μου έχει κατασκευάσει μια αυταπάτη που με εμποδίζει να χαρτογραφήσω το χώρο.

Μπορώ μόνο να πιάνω, να αισθάνομαι…

Έτσι λοιπόν τυλίγω τα δάχτυλά μου σφιχτά γύρω από τη μέση του… απελπισμένος… Από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω κι εγώ. Είμαι τυχερός που πιάστηκα από κάπου…

Χαρίζω ένα χαμόγελο στον εαυτό μου, ένα χαμόγελο ικανό να διαρκέσει όσο και το ταξίδι.

Ξέρω ότι δεν θα τελειώσει σύντομα… Θα τελειώσει τη στιγμή που ο ίδιος θα κρίνει πως πρέπει να τελειώσει… Ο εγκέφαλός μου τρέφει την επιθυμία μου με συνθήματα έτσι ώστε να απολαύσω όλα όσα γίνονται κι όλα όσα θα γίνουν… Τα κορμιά μετατοπίζονται, εγώ όμως κρατιέμαι συνεχώς από τον πούτσο του σαν η ζωή μου να εξαρτάται απ’ αυτόν. Κρατιέμαι με τόση δύναμη που στο τέλος η παλάμη μου θα γεμίσει σκόπιμα από μουτζούρες…

Εκ των υστέρων, μας παρέχεται φωτισμός από το φεγγάρι… Αισθάνομαι πως ζω μια κατάσταση σκηνοθετημένη, ικανή να με βλάψει εσκεμμένα ή ακόμα και να με εξαπατήσει…

Δεν με νοιάζει όμως… όσο εκείνος μου δίνει αυτό που θέλω, ό, τι έχω ζητήσει, αυτό που πραγματικά, πραγματικά λαχταρώ…

Advertisements