«Βγάλε τα ρούχα σου»

Η εντολή που δίνει, κυρίως η εκφορά του λόγους του, δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολία, δεν υπάρχει η πολυτέλεια για αμφιβολία των προθέσεών του. Ο ήχος της φωνής του είναι πάντοτε προειδοποιητικός… ενημερωτικός… απόλυτος. Είναι ο ήχος εκείνος που με κάνει να αισθάνομαι…

… ευάλωτος…

Μου αρέσει να με παρακολουθεί να γδύνομαι, να αποκαλύπτομαι, να εκθέτω τον εαυτό μου. Κι αυτή τη φορά υπακούω χωρίς να κάνω την παραμικρή ερώτηση, χωρίς να προσπαθήσω να βρω έναν τρόπο να καθυστερήσω. Η όλη του συμπεριφορά, ο τονισμός του, η έκφρασή του, η τόλμη του, είναι σαν να μου λέει ότι τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να παίξω παιχνίδια. Η επιθυμία του είναι σαφής και η υπακοή δεν μου παρουσιάζεται απλώς ως μια επιλογή. Η ικανότητά του να σχεδιάζει, να προβλέπει, να υλοποιεί τα πάντα με σαφήνεια, με κάνει να ξεχνώ τον αγώνα με την ματαιότητα που έδινα με εραστές στο παρελθόν…

Συγκρατώ το κορμί μου ακουμπώντας τα χέρια στο κρεβάτι τη στιγμή που μπαίνει μέσα μου…

Τα αυτιά μου βουίζουν…

«Είσαι να μετρώ κάθε διείσδυση φωναχτά;», με ρωτάει…

Κυριαρχεί ένα ακατέργαστο συναίσθημα της στιγμής που με κάνει να αισθάνομαι ότι έχει καταπιεί τη γλώσσα μου. Θαρρώ πως έχω ξεχάσει κάθε λέξη που γνωρίζω. Πιστεύω πως αν προσπαθήσω να μιλήσω, θα αποτύχω… Όλα γύρω μου θαμπώνουν. Η απώλεια ελέγχου είναι αναπόφευκτη από τη στιγμή που έγινα έρμαιο του δικού του οργασμού και του δικού μου.

Μισή ώρα γλυκού μαρτυρίου μου υποσχέθηκε, μισή ώρα ουρλιαχτών, άγριων συναισθημάτων… Αναστενάζω άγρια για μένα, φωνάζω με ευχαρίστηση γι’ αυτόν, από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο λεπτό…

Προσπαθώ να κάνω μια καταμέτρηση των διεισδύσεων από τη στιγμή που με ρώτησε… Πρέπει να βρισκόμαστε στη διείσδυση νούμερο 23…

«Είκοσι εννιά…», τον ακούω να λέει…

Κολλώ σ’ αυτόν τον αριθμό. Η φωνή του αντηχεί κάπου στο βάθος της αναταραχής του μυαλού μου…

29… 29… 29…

Κάθε διείσδυση εν συνεχεία έχει για μένα τον αριθμό αυτό…

Λίγη ώρα μετά, το κορμί μου εξακολουθεί να πάλλεται… Πάλλεται για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Πάλλεται και καίει με μια γλυκιά εσωτερική ζεστασιά. Τη ζεστασιά του κορμιού του που με κράτησε σφιχτά, καταπραΰνοντας με, μέχρι να παραδοθώ άνευ όρων στα χέρια του…

Advertisements