Το δωμάτιο είναι σιωπηλό και σκοτεινό. Η εικόνα μου φαίνεται σαν να έχει παγώσει στο χρόνο, ακόμη και όταν το τσιγάρο αγγίζει τα χείλη μου. Το μοναδικό φως είναι αυτό του φεγγαριού, το οποίο διακρίνεται ξεκάθαρα από το μεγάλο παράθυρο. Μέσα στη σιωπή, δεν αργώ να αισθανθώ την παρουσία του. Στέκεται στην πόρτα. Χωρίς να γυρίσω το κεφάλι, ακούω την ανάσα του να  γεμίζει το κενό της σιωπής.  Έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Παίρνει ένα τσιγάρο από το πακέτο μου. Ατενίζουμε και οι δυο τα αστέρια…

«Ρίξε μια ματιά στο φεγγάρι… Πάντα αναρωτιόμουν πως είναι σε θέση να λάμπει τόσο φωτεινά στη μοναξιά του», μου λέει…

Ο ήχος της φωνής του ταξιδεύει τρυφερά στα αυτιά μου…

«Δεν είναι μόνο του. Έχει συντροφιά τα αστέρια που κάθε βράδυ βρίσκονται δίπλα του…», του λέω…

«Τα αστέρια; Τα αστέρια είναι φευγαλέοι προδότες. Λάμπουν για μια στιγμή και μετά εξαφανίζονται. Ακριβώς όπως οι άνθρωποι στις ζωές μας», μου λέει…

Σηκώνομαι και στέκομαι ακριβώς από πίσω του. Τυλίγω το χέρι μου γύρω από τη μέση του και νιώθω τους χτύπους της καρδιάς του. Τα χείλια μου αναπαύονται στιγμιαία στη μια πλευρά του λαιμού του, λίγο πριν τα οδηγήσω στο αυτί του…

 «Αγάπη, σε φοβίζει η μοναξιά; Αν σε φοβίζει σου υπόσχομαι πως δεν θα συμπεριφερθώ ποτέ όπως τα αστέρια», του λέω…

Δεν μπορώ να αγνοήσω το σφυροκόπημα της καρδιάς του. Εξακολουθώ  να τον κρατώ σφιχτά  από τη μέση και τον φέρνω ακόμα πιο κοντά μου, στην αγκαλιά μου. Λίγα δευτερόλεπτα μου είναι αρκετά για να αντικαταστήσω τον αέρα στους πνεύμονές μου με τη μυρωδιά του …

«Μη δίνεις υποσχέσεις …», μου λέει…

«Τότε θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι τα μάτια μου όταν τα κοιτάς», του λέω, σηκώνοντας από το πηγούνι το κεφάλι του για να συναντήσει το βλέμμα μου… «Επίσης, θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι το άγγιγμά μου», του λέω, γλιστρώντας τα δάχτυλά μου στους ώμους του και αφήνοντας τα να ξεκουραστούν τελικά στον αυχένα του. Φέρνω ξανά τα χείλια μου στο αυτί του… «Θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι την αλήθεια της φωνής μου όταν σου μιλώ», του λέω…

Το σώμα του ριγεί κάτω από το άγγιγμα μου…

 «Η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να δίνεται έτσι…  ελαφρά τη καρδία. Πρέπει να κερδίζεται», μου λέει…

Τι ευαίσθητος άντρας μου έλαχε να αγαπώ!  Ένα διακριτικό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου και το μόνο που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι πόσο πολύ τον αγαπώ. Σκύβω και τον φιλώ στο στόμα. Από κει και πέρα το πάθος αναλαμβάνει τα ηνία. Οι ανάσες μας γίνονται ρηχές. Νιώθω φλόγες να τυλίγουν το κορμί μου. Είναι η σειρά του να χαμογελάσει.

Η νύχτα είναι ακόμα στην εφηβεία της , καθώς τα κορμιά μας γίνονται ένα σε μια κοινή αγκαλιά. Το φεγγάρι λάμπει πιο πολύ από ποτέ και τα αστέρια δεν τολμούν να μετακινηθούν από τη θέση τους με το φόβο να μην καταστρέψουν τη στιγμή.

Advertisements