Τα δάχτυλά μου δρουν ανεξάρτητα από εμένα…

Όταν, σε μικρή ηλικία, έπιασα το πρώτο πινέλο, συνειδητοποίησα την ανεξαρτησία τους… Ενώ το δικό μου μυαλό περιεργαζόταν εικόνες που έπρεπε να αποτυπωθούν στο χαρτί, τα δάχτυλά μου από μόνα τους οδηγούσαν το πινέλο να σχεδιάσει πράγματα ανεξάρτητα από εκείνα στα οποία είχα καταλήξει να ζωγραφίσω… Κάτι παρόμοιο έπαθα όταν έπιασα στα χέρια την πρώτη κιθάρα μου… Χωρίς να ξέρω να παίζω, τα δάχτυλά μου χόρευαν πάνω στις χορδές… χόρευαν προτού προλάβω να ρίξω μια ματιά στις σημειώσεις με τις νότες που μας είχε μοιράσει σε φωτοτυπίες ο δάσκαλος της μουσικής…

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα…

Ενώ προσπαθώ να γράψω, τα δάχτυλά μου δραπετεύουν από το πληκτρολόγιο και ανασύρουν αναμνήσεις πάνω στο δέρμα σου… Οι μπούκλες σου χαϊδεύουν το πρόσωπό μου στο αεράκι… Όσο κι αν προσπαθώ να γράψω, τα δάχτυλά μου συνεχίζουν να γλιστρούν πάνω σου συγκεντρώνοντας σκέψεις και συναισθήματα…

Και να θέλω να γράψω, δεν μπορώ…

Advertisements