Η σιωπή διακόπτεται από τους αναστεναγμούς μου…

που είναι διακριτικοί, χαμηλόφωνοι, σχεδόν ψιθυριστοί στην αρχή,

όμως στη συνέχεια η ένταση τους αυξάνεται και πλέον δεν μπορείς να τους διακρίνεις ηχητικά από τα λαρυγγικά βογγητά που τους συνοδεύουν.

Το σάλιο σου σβήνει αισθησιακά την όποια δίψα μου.

Κάτω από το φως του φεγγαριού το δέρμα σου λάμπει έτσι όπως είναι στολισμένο με χάντρες ιδρώτα.

Το άρωμα της διέγερσης βαρύνει τον αέρα γύρω μας

καθώς επιδιδόμαστε ξανά σε αμαρτωλά παιχνίδια

στάζοντας χυμούς, τόσο γλυκούς όσο το μέλι στα γλυκά του ζαχαροπλαστείου

Οι σκούρες μπούκλες σου έχουν τυλίξει τη δεξιά γροθιά μου,

Τα καστανά μάτια σου έχουν θολώσει από ένα στρώμα ομίχλης

Σκύβω και δίχως διάθεση να περιμένω κι άλλο, ρουφάω και δαγκώνω τις ερεθισμένες ρόγες του στήθους σου…

Σου προσφέρω μια δόση επώδυνης ευχαρίστησης

κι αμέσως μετά βυθίζομαι… βουλιάζω στην αγκαλιά σου

Φιλώ τα χείλια σου μέχρι να τα πληγώσω

Έχοντας την πλάτη καρφωμένη στο κρεβάτι

το στόμα μου πιέζει το δικό σου, οι γλώσσες τυλίγονται η μια γύρω από την άλλη,

Η κοινή ευδαιμονία χαρίζει απλόχερα ευφορία στη στιγμή αυτή

καθώς τα κορμιά και οι ψυχές μας ενώνονται,

και η αχόρταγη σάρκα εκπληρώνει το ιερό της καθήκον

να αγγιχτεί…

Advertisements