… και στέκεται, εκεί, δίπλα μου… στην εκκλησία… με τις μπούκλες του φυλακισμένες και το βλέμμα του, το γνωστό διαπεραστικό βλέμμα του… Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και δεν ξέρω γιατί… Είναι υπεύθυνο το μωρό μου; Είναι υπεύθυνο το μεγαλείο του καθολικισμού; Μου έρχεται να χοροπηδήσω από τη χαρά μου…να χοροπηδήσω σαν κατσίκι στο γρασίδι… Μετακινούμαι προς τα πίσω… δεν θέλω να βλέπω τα μάτια του… κολάζομαι… στέκομαι σχεδόν πίσω του… κοιτώ το σακάκι του, το υφασμάτινο παντελόνι του… φαντάζομαι τη στιγμή που θα τελειώσει η λειτουργία και θα πάμε σπίτι… Τα ρούχα που στολίζουν το κορμί του θα γίνουν χαλί στο πάτωμα, θα τον γδύσω, θα τον απαλλάξω από τα ρούχα που τον κάνουν να φαίνεται σαν επαγγελματίας ασφαλιστής… θα τον κάνω να χαλαρώσει με τα χάδια μου… τη γλώσσα μου θα καλοψήσω μέσα στο στόμα του… Ακούω τον πάτερ και συλλογίζομαι το μωρό μου γυμνό… με δυσκολία κρατιέμαι, βάζω το προσευχητάρι πάνω στα γεννητικά μου όργανα, τα καλύπτω για να μην αποκαλύψω τη στύση μου… Ο πούτσος μου είναι παράξενα τεντωμένος μέσα στο μπόξερ μου… Κρατώ κρυφά τα χέρι του μωρού μου… σφικτά χωρίς να βλέπει η γιαγιά κάτω από τα γυαλιά της… σφικτά όπως τα σιδεράκια που κρατούν τα στραβά εφηβικά δόντια… Οι μπούκλες του κάτω από τόνους ζελέ διατηρούν την ευλυγισία τους… Είμαι έτοιμος να φιλήσω το σημείο του αυχένα του που μένει ακάλυπτο από τον γιακά του πουκάμισού του… πλησιάζω, μυρίζω την φρεσκάδα του δέρματός του, φυσώ στο χνούδι του λαιμού του… κάνω όλα αυτά που κανείς δεν μπορεί να τα δει… κανείς εκτός από τον Θεό… μόνο αυτός μπορεί να καταλάβει πόσο ερωτευμένος και εξαρτημένος είμαι με το μωρό μου… πόσο προσεκτικός είμαι στην εκδήλωση των συναισθημάτων μου… Ακουμπώ με το δάχτυλό μου την δεξιά του καρωτίδα… αισθάνομαι τη ροή του αίματος μέσα στις φλέβες του… ακουμπώ με το προσευχητάριο τον καβάλο του, αισθάνομαι την ελευθερία και την κίνηση των αρχιδιών του μέσα στο άνετο παντελόνι του… τον πούτσο του να μακραίνει και να σκληραίνει… να στέκεται προσοχή… Είναι τόσο χαριτωμένος… Θέλω να τον αγκαλιάσω, να τον σφίξω με τα χέρια μου, να αισθανθεί την διαφορετικότητα ξαπλώνοντας το κεφάλι του στο στήθος μου… να αισθανθεί πως τώρα είμαστε στην εκκλησία και όχι κάπου άλλου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία… γιατί όπου κι αν βρίσκεσαι ο πούτσος είναι σάρκα… είναι σάρκα και διατηρεί την ευαισθησία του… είναι σάρκα και μπορεί να καυλώσει ακόμα και με τη σκέψη… Είναι δύσκολο; Τρίβω το χέρι μου πάνω στο χέρι του… μια σταγόνα λιωμένου κεριού πέφτει πάνω μου από το κεράκι που κρατάει και αισθάνομαι σαν να με έχει χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα… Ο πούτσος μου θυμίζει πύραυλο έτοιμο για εκτόξευση… παλεύει μέσα στο μπόξερ μου… παλεύει και συγκρούεται με τα αρχίδια μου… Κι έτσι όπως είμαι καυλωμένος, γνωρίζοντας πως είμαι καυλωμένος, χαμογελώ σαν ανόητος… χαμογελώ και είμαι έτοιμος να ξεκολλήσω από το στόμα μου το χαμόγελο και να το κολλήσω στο στόμα του μωρού μου… να γοητευτώ… να λιώσω… να εξαφανιστώ… Το βλέμμα μου πέφτει στο χώρο του εξομολογητηρίου, σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε να κρυφτούμε με το μωρό μου πίσω από τη κουρτίνα και από δυο να γίνουμε ένας… να χώσουμε τις γλώσσες μας στα στόματά μας… Να μου αντιστέκεται από συστολή και αργά, γλυκά κάτω από το βλέμμα του Θεού να αποδεχθούμε ο ένας το κορμί του άλλου… εκεί, πίσω από τη κουρτίνα, μπροστά στον κόσμο… όλα μπορούν να γίνουν τόσο απλά… να γαμηθούμε σαν ανόητα παιδιά…

Advertisements