Αν σου απαγγείλω ένα ποίημα,
θα το καταλάβεις;
Δεν έχω άλλο τρόπο, δεν μπορώ… πραγματικά
πως αλλιώς να περιγράψω τα συναισθήματά μου για σένα;
Θα σε αποκαλέσω μικρό πρίγκιπα που κατέβηκε στη γη σήμερα
και θα σε κάνω να γελάσεις
να σουφρώσεις τα χείλια σου
να σηκώσεις το ένα σου φρύδι
να μου κλείσεις, πονηρά, το μάτι
διαβεβαιώνοντάς με
πως είσαι δικός μου
και δεν θα φύγεις ποτέ από κοντά μου…

Με ρωτάς τι θέλω κατά βάθος να σου πω
και χωρίς ντροπή, χωρίς να διστάσω σου λέω:
«Θέλω να παραμείνεις το αγόρι που όταν το κοιτάζω κοκκινίζουν τα μάγουλά του
αλλά δαγκώνει το κάτω χείλος του όταν σχολιάζει με τη χούφτα του το μέγεθος της διόγκωσης, χαμηλά, στο τζιν παντελόνι μου…»

[και άρχισε να βρέχει ενώ περπατούσαμε
και όταν σταματήσαμε για να κοιτάξουμε τον ουρανό
έχωσες τα χέρια σου μέσα στο παλτό μου
και μ’ έσφιξες στην αγκαλιά σου]

Και τότε ψιθύρισα:
«Ω, πόσο σ’ αγαπώ»

Advertisements