Το τρεμόπαιγμα της ελικοειδούς γλώσσας σου είναι αμείλικτο.

Σαρώνει κυριολεκτικά τη σάρκα μου, τεντωμένη πάντα, καθοδηγούμενη από την επιθυμία.

Ανιχνεύει με την άκρη της το στενό στόμιο της βαλάνου μου,

ψάχνει βαθιά, επιζητώντας την εκτόξευση του υγρού πυρός.

Ρυθμικά κινείται πάνω – κάτω, προσδίδοντας ένταση στο αχαλίνωτο πάθος σου.

Γλιστράει, γλείφοντας, παντού.

Προσφέρει τη σκληρότητα του πούτσου μου ανάμεσα στα χείλη σου.

Τα νύχια σου σκάβουν τη σάρκα των γλουτών μου.

Όλη αυτή την ώρα, τα συναισθήματα γιγαντώνονται, η έκσταση επιταχύνει τις εξελίξεις.

Μου είναι πλέον δύσκολο να επικεντρωθώ στην πραγματικότητα…

Ξεκινώ τις παραχωρήσεις…

Βοσκάμε ο ένας πάνω στα δόντια του άλλου, με αγριότητα,

Τα παλιρροϊκά κύματα της ευχαρίστησης αρχίζουν να ρέουν από μέσα μου,

Οι μύες γύρω από τα δάχτυλα σου χαλαρώνουν, δεν μπορούν πια να κρατήσουν, να σφίξουν…

Κατανοώ για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.

Στους ακούσιους σπασμούς του ανδρισμού μου οι ανάσες σου βγαίνουν προς τα έξω με ξέφρενο ρυθμό…

Τα δάχτυλα σου αρμενίζουν ξανά πάνω μου… θωπεύοντας με…

… δίχως να προσδοκούν κάτι στη συνέχεια,

Είσαι τόσο ρομαντικός!

Advertisements