Καστανά τα μάτια σου, καστανά στις σκιές, μα όταν το φως του ήλιου τα χτυπά, εξάπτουν τη φαντασία μου και μοιάζουν σαν πράσινα σμαράγδια. Το στόμα σου ακουμπάει στο δικό μου, τα γόνατά μου λυγίζουν, η Γη σταματά να γυρίζει για πρώτη φορά, τα πάντα είναι υπό έλεγχο. Δεν είμαι πια εγώ, δεν είσαι πια εσύ, είμαστε δυο ξένοι που ερωτοτροπούμε, είμαστε δυο περιπλανώμενοι εραστές που τερματίζουν την ημέρα κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια. Οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται για να μπορούν να μας βλέπουν. Φιλιόμαστε με τρόπους που κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί, αγαπιόμαστε με τρόπους που δεν νομίζω ότι κανείς θα μπορούσε ποτέ να αγαπηθεί, άκουσέ με, δεν υπερβάλλω. Εκθέτουμε ο ένας στον άλλο τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας, μπορούμε και διαβάζουμε ο ένας τη σκέψη του άλλου. Το πάθος που καίει μέσα μας, είναι σαν υγρό πυρ. Τα δάκρυα που προσπαθώ να κρύψω είναι απόδειξη ότι όταν βρίσκομαι στην αγκαλιά σου γίνομαι ανίσχυρος, κι ας προσποιούμαι το αντίθετο. Ναι, είμαι ντροπαλός και αδέξιος, γι’ αυτό ζητώ την αγάπη παρέα με την κατανόηση.

Καστανά τα μάτια σου, καστανά στις σκιές, μα όταν το φως του ήλιου τα χτυπά…, ξεκινώ να λέω, αλλά καθώς με κοιτάς έντονα στα μάτια, κοκκινίζω. Σ’ αγαπώ, είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι. Οι καρδιές μας συγχωνεύονται και γίνονται μια. Ταιριάζουμε όπως τα γάντια στα χέρια. Σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς, σκέφτομαι, αλλά δεν το λέω, γιατί αν μιλήσω θαρρώ πως θ’ ακουστώ σαν μια ξεκούρδιστη κιθάρα. Ο χρόνος έχει σταματήσει. Όχι. Ο χρόνος ξεκινά από την αρχή…

Καστανά τα μάτια σου, καστανά στις σκιές, μα όταν το φως του ήλιου τα χτυπά, εξάπτουν τη φαντασία μου και μοιάζουν σαν πράσινα σμαράγδια. Το στόμα σου ακουμπάει στο δικό μου, τα γόνατά μου λυγίζουν, η Γη σταματά να γυρίζει για πρώτη φορά, τα πάντα είναι υπό έλεγχο. Σιωπή…

Advertisements