Το μυαλό μου και οι σκέψεις μου, δραπετεύουν…

Τα λεπτά της ώρας που κυλούν επιτίθενται βάναυσα στην υπομονή μου, σαν να γνωρίζουν την απογοήτευση που αφήνει η ανεκπλήρωτη λαχτάρα να μειώσω τις αποστάσεις και να βρεθώ όσο πιο γρήγορα γίνεται κοντά σου. Τα δάχτυλά μου χορεύουν μανιωδώς στο πληκτρολόγιο δακτυλογραφώντας τη δουλειά που πρέπει να ολοκληρώσω. Οι λέξεις που λιγοστεύουν λειτουργούν σαν σανίδα σωτηρίας. Η ανάσα μου ουρλιάζει ξεπερνώντας τον ήχο του αέρα όταν φλερτάρει με τη φύση. Το βλέμμα μου εκτινάσσεται από τη μια σελίδα στην άλλη, ανήσυχο, θολό από την επιθυμία. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να μείνω ούτε μια στιγμή περισσότερο στο γραφείο. Το στομάχι μου έχει δεθεί σε κόμπους, ο πούτσος μου πάλλεται μέσα στο παντελόνι μου, η δροσιά του σάλιου πλανάται στα χείλη μου και στην άκρη της γλώσσας μου.

Μέσα στη σιωπή, κανείς δεν τολμάει να κάνει ένα πέρασμα, και το μόνο που βλέπω μπροστά μου είσαι εσύ… αυτό τουλάχιστον πιστεύω…

Είσαι εσύ και το χαμόγελό σου και η ζεστασιά των χεριών σου και ο ήχος του γέλιου σου και η αντήχηση της φωνής σου και ο ήχος της αναπνοής σου όταν σκαλώνει στο λαιμό σου και το βλέμμα σου που φωτίζεται όταν κάθεσαι στα γόνατά μου διεκδικώντας να ικανοποιηθεί η πρωταρχική ανάγκη σου να θερίσεις κάθε εκατοστό του δέρματος μου, να χωθείς βαθιά μέσα μου, στην οικειότητα που σου προσφέρει το σώμα μου, που ποθούσες καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, τη τήξη του άνδρα με τον άνδρα, εσένα κι εμένα, χαράσσοντας πάνω μου το σήμα της ιδιοκτησίας, χαράσσοντας το όνομά σου στη σάρκα μου με τη δύναμη της ερωτικής σου επιθυμίας, με το βρυχηθμό του κορμιού σου, με το τρέμουλο της ψυχής σου…

Advertisements