Οι εραστές που θαυμάζουν την ομορφιά των αστεριών τις νύχτες

στέκονται στο κατώφλι της αγάπης άφοβα και γενναία.

Υπάρχει έντονη αγάπη, ανεξέλεγκτη αγάπη μεταξύ τους.

Δεν νοιάζονται για τον τελικό προορισμό, δεν γνωρίζουν τι πάει να πει η λέξη “τέλος”.

Αναζητούν καταφύγιο και προστασία σε μια μεγάλη αγκαλιά

στην απεριόριστη κατανάλωση φιλιών που θα τους στείλει στον παράδεισο

και θα γεμίσει με σημάδια τα χείλια τους.

Ψιθυρίζει ο ένας εραστής στον άλλο: “Είσαι φωτιά και είμαι ξύλο.

Το γλυκό φιλί σου με κάνει να σε θέλω και να σε χρειάζομαι.

Θα είμαι στα αλήθεια κοντά σου μέχρι να αποφασίσεις να με ελευθερώσεις”.

Η αγάπη μπορεί να είναι μια φυλακή ή ένα τολμηρό, ριψοκίνδυνο ταξίδι με προορισμό μια μοναδική ευκαιρία.

Η αγάπη μπορεί να είναι προσφιλής όπως ο ήλιος για τα λουλούδια

μπορεί να είναι ισχυρή όπως η παλίρροια.

Όπως και να ‘χει, η πραγματική αγάπη διαρκεί για πάντα.

Οι εραστές έχουν τη σχέση που έχει ένας ποιητής για τη μούσα του.

Εμπνέονται ο ένας από τον άλλο

Ψιθυρίζουν λόγια αγάπης

γελώντας και κλαίγοντας.

Στο τέλος, καταλαβαίνουν ότι δεν είναι εύκολο να αγαπήσεις.

κρατώντας σφικτά ο ένας τα χέρια του άλλου.

Advertisements