Καμιά φορά, εμείς οι ίδιοι κρύβουμε αυτό που δεν θα έπρεπε.

Όμως πως αλλιώς να αγκαλιάσεις κάποιον που αγαπάς;

Τι βασανιστήριο που είναι η αγάπη!

Φορώντας τις πιτζάμες από μαλακό μετάξι που μου έκανε δώρο, τον κρατώ σφικτά στην αγκαλιά μου. Η ώρα είναι δυο μετά τα μεσάνυχτα.

Με αγκαλιάζει κι εκείνος. Η θερμοκρασία του κορμιού του φέρνει στο μυαλό μου την επιθυμία και την τρέλα.

Φιλιόμαστε με πάθος… πολύ πάθος.

Όσο κυλούν τα λεπτά, τον θέλω ακόμα περισσότερο…

«Οι εραστές αγαπιούνται, οι ποιητές γράφουν και οι ονειροπόλοι ονειρεύονται», του ψιθυρίζω προσεγγίζοντας το αυτί του με τα χείλια μου.

Χρησιμοποιούμε την αθωότητα της πρώτης αφής για ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλο.

Μου χαρίζει ένα γλυκό χαμόγελο και ψιθυρίζει:

«Απόψε θέλω να σε ακολουθήσω παντού. Θέλω να σου δώσω ό,τι επιθυμείς. Θέλω να γίνουμε ένα. Σε χρειάζομαι τώρα»

Ο Leonard Cohen τραγουδά…

Στο χρώμα των ματιών του βλέπω να απελευθερώνεται όλη η ομορφιά του χαρακτήρα του…

Οι μπούκλες του κινούνται στο ρυθμό της μουσικής…

Τον χώνω πιο βαθιά στην αγκαλιά μου.

Ακουμπά το κεφάλι του στο στήθος μου…

Δυο τρυφεροί εραστές κρύβονται στο σκοτάδι της νύχτας.

Όπως είπα, εμείς οι ίδιοι κρύβουμε αυτό που δεν θα έπρεπε…

Advertisements