Ετικέτες

«Είσαι κάτι σαν… ηφαίστειο, ξέρεις…», μου λέει…
«Μμμ…», μουρμουρίζω…
Είμαι πολύ απασχολημένος με τη κίνηση των χεριών μου πάνω του για να ακούσω προσεκτικά αυτά που μου λέει, το ομολογώ χωρίς κανένα δισταγμό… Στεκόμαστε αγκαλιασμένοι πίσω από τη πόρτα. Μόλις έχουμε φτάσει στο σπίτι… Τον προωθώ με δύναμη στον τοίχο… Αποκρίνομαι στο σχόλιό του ότι του θυμίζω ηφαίστειο, φυσώντας την καυτή μου ανάσα πάνω στο πρόσωπό του και γλιστρώ τα χείλια μου από τη βάση του λαιμού του έως πάνω… ψηλά… Φτάνοντας στα χείλια του, τα φιλώ, τα δαγκώνω και τα ρουφώ… Τα χέρια του κινούνται πάνω-κάτω στη πλάτη μου…
«Θέλω να σου μοιάσω, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να τα καταφέρω… Άλλωστε εσύ είσαι η δύναμη της φύσης…», του λέω…
Ως απάντηση μου χαρίζει ένα χαμόγελο… Τον αρπάζω από το χέρι και τον σύρω, όχι με το ζόρι, στη κρεβατοκάμαρα, στο κρεβάτι μας… Πιάνω το κάτω μέρος της μπλούζας του και την τραβώ προς τα πάνω… την βγάζω πάνω από το κεφάλι του… Στη συνέχεια έχει σειρά το παντελόνι του… το παντελόνι μου… Οι χτύποι των καρδιών μας ενισχύονται από το πάθος και την ανυπομονησία… Πηδάμε στο κρεβάτι… Προσγειώνομαι, απρόσεκτα αλλά ενστικτωδώς στην άκρη του στρώματος και το μωρό μου ελάχιστα εκατοστά πιο πέρα… Βάζω τα χέρια μου στον κώλο του… τον χουφτώνω… Κοιτάζει προσεκτικά το πρόσωπό μου, τα μάτια μου… τα ημίκλειστα από την καύλα μάτια μου… Θέλω οπωσδήποτε τον πούτσο του και θα τον διεκδικήσω με κάθε τρόπο… πάση θυσία… φυσικά… Φωνάζω με ενθουσιασμό, ανθρώπινα, αδιαφορώντας για το αν με ακούνε οι γείτονες ή όχι…
Τα κορμιά μας περιστρέφονται… αντιστρέφονται πάνω στο στρώμα. Βρίσκομαι με το πρόσωπό μου χωμένο στον πούτσο του να τον τρίβω μ’ ένα τρόπο εξαίσια οδυνηρό που τον οδηγεί στο να χύσει σχεδόν αμέσως…
Αργότερα, ώρες αργότερα, είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι ανάμεσα σ’ ένα χάος από ανακατωμένα, λερωμένα από σπέρμα, σεντόνια… Ρονρονίζω σαν ήμερο τιγράκι, κουρνιάζω δίπλα στο κορμί του, σύρω τα δάχτυλά μου ανάμεσα στις αραιές τρίχες του στήθους του, χαμογελώντας αυτάρεσκα… Τα σχόλιά του περί ηφαιστείων και τα δικά μου σχόλια περί δυνάμεων της φύσεως, στριφογυρίζουν στο μυαλό μου… Τον κοιτώ, θέλοντας να ικανοποιήσω τη περιέργειά μου… είναι εξωφρενικά ήρεμος…
«Όταν είπες ότι είμαι σαν ηφαίστειο… το είπες για καλό ή όχι;», τον ρωτώ…
«Εννοείται… για καλό…», μου απαντά…
«Μωρό μου, ξέρω πόσο σου αρέσει το γαμήσι… αλλά…», του λέω…
«Αλλά;», με ρωτάει…
«… τίποτα… Απλά θέλω να ξέρεις πως πολλές φορές φοβάμαι… φοβάμαι πως κάποτε θα σε απογοητεύσω… Είσαι νέος, αδηφάγος, κι εγώ… δεν είμαι εικοσιπέντε ετών με την ατελείωτη δύναμη… ξέρεις…», του λέω…
Δεν μου απάντησε… Με αγκάλιασε και μαζί αγκάλιασε κάθε σκέψη… Αποφάσισα να δέχομαι κάθε σχόλιο του ως φιλοφρόνηση…

Advertisements