Αχ, Χριστούγεννα!

Καθόμαστε μπροστά από το τζάκι φορώντας τις ζεστές μας ρόμπες… Στο ένα χέρι μου κρατώ τα κατσαρά μαλλιά του και στο άλλο μια μεγάλη κούπα γεμάτη σοκολάτα… Κοιτάζει τις φλόγες και καμαρώνει που κατάφερε ν’ ανάψει μόνος του το τζάκι… Κοιτάζω το πρόσωπό του… τα μάγουλά του που είναι κατακόκκινα από την θερμότητα… Το ρολόι χτυπάει στις 8 ακριβώς…

Τον χαϊδεύω στο κεφάλι… Θέλω να περιποιούμαι τους ανθρώπους που λατρεύω… Είμαι ευτυχισμένος που τον έχω μαζί μου ακόμη μια χρονιά… και έτοιμος να κάνω το καλύτερο για να τον κρατήσω πολλά, πολλά χρόνια…

Του το ψιθυρίζω στο αυτί, δίνοντας έμφαση στη λέξη: «Πολλά»

Γυρίζει και με κοιτάζει… Ένα χαμόγελο εξαπλώνεται στα χείλια του…

«Μη με κοιτάς μ’ αυτό τον τρόπο…», του λέω…

Χαχανίζει…

Ακουμπώ την κούπα στο πάτωμα… Κάτι μου λέει ότι θα τα χρειαστώ ελεύθερα… Δαγκώνω τα χείλια μου και αφήνω το βλέμμα μου να περιπλανηθεί στο κορμί του… Με μια κίνηση, ανοίγω την ρόμπα του… Οι ρόγες του στήθους του διατηρούνται σκληρές την τελευταία ώρα… Δεν χρειάζεται καν να τις τρίψω… Παίρνω ξανά την κούπα στο χέρι και πίνω μια γουλιά ζεστής σοκολάτας…

«Μμμμ… είναι καλύτερη και από τα Starbuck’s», του λέω…

«Εγώ… εγώ την ετοίμασα…», μου λέει…

Πιάνω την άκρη της ρόμπας του και την ανοίγω πιο πολύ… Δεν είμαι αρκετά γρήγορος… Δεν βιάζομαι… Όλα είναι τόσο εύκολα για μένα… Σέρνω τα δάχτυλά μου στο στήθος του…

«Υποτίθεται ότι σου ήταν δύσκολο…», του λέω…

«Προσπάθησα για το καλύτερο…», μου λέει…

«Μου αξίζει, ε;», τον ρωτώ…

Πιάνω το βλέμμα του με την άκρη του ματιού μου…

Γλιστράει τα δάχτυλά του στην σπονδυλική μου στήλη, προκαλώντας μου ρίγος… ανατριχίλα… Ευαισθητοποιεί ολόκληρο το κορμί μου και τον πούτσο μου ακόμη περισσότερο…

«Σου αξίζει…», μου λέει και κλείνει το μάτι του…

Το χέρι του έρχεται στον κώλο μου. Είναι η στιγμή που μπορώ να του χαρίσω ένα από τα βογγητά μου. Με τραβάει κοντά του…

«Κοίτα να δεις… δεν χρειάζεται κανένα είδος ενθάρρυνσης…», του λέω…

Ακουμπώ το ένα χέρι μου πάνω του… Ανοίγω εντελώς την ρόμπα του, με ευκολία την απομακρύνω από το κορμί του… Δυσκολεύομαι λιγάκι στο μπόξερ του… Η στύση του πούτσου του ευθύνεται γι’ αυτό… Αναδιπλώνω τα δάχτυλά μου γύρω από τον πούτσο του και ακούω το απαλό λαχάνιασμα του… Σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά και κοιτώ τα μάτια του να κλείνουν… Μετακομίζω τα δάχτυλά μου πότε πάνω και πότε κάτω και αισθάνομαι τους παλμούς του πούτσου του…

Αναστεναγμοί γκρίνιας βγαίνουν από το στόμα μου… Σκύβω και φιλώ το κεφάλι του πούτσου του…

«Τι λες για ένα μικρό, αλλά πολύ καλό δώρο Χριστουγέννων;», τον ρωτώ…

«Αρκετά μου έδωσες…», μου απαντά…

«Δεν θέλω να με περάσεις για τσιγκούνη…», του λέω… βγάζω τη ρόμπα μου και σαν βρώμικο εσώρουχο την πετάω στο δάπεδο…

«Είναι που μου αρέσουν τα δώρα…», μου λέει…

Ανοίγω το στόμα μου για να φιλοξενήσω τον πούτσο του… Τον ρουφάω σιγά-σιγά… Στα μισά του μήκους του του, τον τραβάω έξω και βγάζω ένα βογγητό… Ένα χαμόγελο πειράζει τα χείλια μου προτού υποχωρήσει γιατί είναι η ώρα να πάρω ξανά μέσα στο στόμα μου τον πούτσο του… Ένα ρίγος ηδονής συνταράσσει το κορμί του… Τον γλείφω με έναν ρυθμό τρελό… Αισθάνομαι κάθε εκατοστό του να γλιστράει μέσα μου… Ακουμπάει τα χέρια του στο κεφάλι μου σε μια προσπάθεια να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης, δίχως επιτυχία… Δεν θα μπορούσα να τον αφήσω…

Τραβάω προς τα έξω τον πούτσο του και τον θαυμάζω… Οι φλέβες του έχουν πρηστεί από το αίμα… Η στύση του έχει πυκνώσει για τα καλά… ακόμη περισσότερο… Τον χώνω ξανά και κλείνω το στόμα μου… Η γλώσσα μου πειράζει την τρυφερή και ταυτόχρονα σκληρή σάρκα του… Το χέρι του κρατά απαλά το κεφάλι μου… Όσο κι να προσπαθώ ν’ αφήσω αμέτοχα τα δόντια μου, ξεχνιέμαι και κάπου-κάπου τον δαγκώνω… Καθώς κλαψουρίζει, φιλώ το μονοπάτι της κεντρικής του φλέβας και η χαρά του αυξάνεται… Διατηρώ έναν σταθερό ρυθμό για να μη με χαρακτηρίζει παράφρων…

Με αρπάζει από τα μαλλιά…

Ρουφάω τον πούτσο του σκληρά θέλοντας να τον κάνω να χύσει…

Ο πούτσος του τρέμει ελαφρά μέχρι την εκσπερμάτωση…

Ο πρώτος πυροβολισμός συνοδεύεται από μια κραυγή που κυλάει από τα χείλια του… Γεμίζει το στόμα μου με σπέρμα… Χύνει μέσα μου ακόμα και την τελευταία σταγόνα…

«Δεν θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο…», μου λέει…

Σηκώνω το κεφάλι μου…

Φιλιόμαστε βαθιά και παθιασμένα…

«Μη βγάζεις εύκολα συμπεράσματα… Ξέρεις πόσες ώρες έχουμε μέχρι να τελειώσει η μέρα;», τον ρωτώ…

«Δηλαδή… θα πάρω κι άλλα δώρα;», με ρωτάει…

Advertisements