Σήμερα θα μιλήσω για την αίσθηση της αφής στη δουλειά μου. Είμαι εθισμένος μ’ αυτή την αίσθηση. Είμαι τόσο πρεζόνι που αρέσκομαι ακόμα και στην ανεπαίσθητη βιαστική επαφή με άλλους ανθρώπους στις αποβάθρες του μετρό! Η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ’ αυτή την αίσθηση, άρα είναι λογικό να το σκέφτομαι πολύ. Η αφή είναι το πιο σημαντικό εργαλείο μου. Είναι ο μόνος τρόπος που μου επιτρέπει να επικοινωνώ με τους άλλους. Κάθε άγγιγμα, έστω κι αν προέρχεται από μια χειραψία, σημαίνει για μένα πολλά περισσότερα από κάθε κουβέντα, είναι ανώτερο από οποιοδήποτε πράξη, επιβράβευση ή έπαινο. Πάντοτε πίστευα πως η συνάντηση δυο ανθρώπων έχει πολλές ομοιότητες με τη μείξη δυο χημικών ουσιών: Αν υπάρξει κάποια αντίδραση, τότε και οι δυο θα μεταμορφωθούν.  Για παράδειγμα, από μια χειραψία μπορώ να αισθανθώ το φόβο, τη θλίψη, το πόνο και την οργή του άλλου. Η αναπνοή μου επιταχύνεται. Οι μυς μου τεντώνονται. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Καθαρίζω το μυαλό μου. Εστιάζω στο δέρμα. Η αναπνοή μου επιβραδύνεται. Γλιστρώ τα δάχτυλά μου πάνω στα δάχτυλα του. Θαρρώ πως χαλαρώνουμε και οι δυο…

Μετά, μπορώ να συνομιλήσω μαζί τους, μπορώ ν’ ακούσω κάθε απαίτηση ή παραξενιά. Κάποιες φορές προσπαθώ να επιβάλλω την δική μου άποψη, κάποιες άλλες πειθαρχώ. Κάθε φορά όμως είμαι διαφορετικός. Ποτέ δεν ξέρω πραγματικά εκ των προτέρων ποιος είναι ο ρόλος που θα παίξω. Μου συμβαίνει συχνά να αστειεύομαι. Είμαι γνωστός στη δουλειά για το χιούμορ μου. Κάποτε, ένας πελάτης είχε γελάσει τόσο πολύ που τα έκανε πάνω του. Με τους αγενείς, γίνομαι αυθάδης. Τους αποκρούω με το στόμα όπως ο μποξέρ τον αντίπαλό του με τα χέρια. Με τους ευγενικούς, γίνομαι εύθραυστος… σαν ν’ αναζητώ μια αγκαλιά για να κρυφτώ.

Μ’ αρέσει η διάρκεια στην χειραψία. Κρατάω επίμονα το χέρι του άλλου αγγίζοντας το δέρμα του. Νιώθω καλύτερα. Το ίδιο κι αυτοί. Μπορούν επίσης να αισθάνονται οικειότητα. Εκτός από τα χαμόγελα, τις αγκαλιές και τα ευχαριστήρια, δέχομαι συχνά πεταχτά φιλιά. Φιλιά που είναι ισχυρότερα από αυτά που ανταλλάσσουν δυο εραστές. Κάποιες φορές, αισθάνομαι την αγάπη να ρέει από το χέρι του άλλου στο χέρι μου και αναρωτιέμαι ποιος από τους δυο το ξεκίνησε. Δεν έχει σημασία όμως. Γιατί εκείνη τη στιγμή, η δουλειά μου γίνεται. Και ξέρω ότι οποιοδήποτε συναίσθημα είναι προσωρινό. Σαν ένας ρόλος που επαναλαμβάνεται μέχρι τον επόμενο πελάτη που θα μοιραστούμε μαζί την αφή, που θα μεταμορφωθούμε σε κάτι άλλο, έστω και για λίγο.

Advertisements