Ο πόθος με κάνει να τρέμω μπροστά του, καθώς τον βλέπω να σέρνεται στο πάτωμα σαν πιόνι σε σκάκι. Αργά-αργά, μετακομίζει, ένα τετράγωνο κάθε φορά. Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο… μέχρι που φτάνει γονατισμένος μπροστά στα πόδια μου. Τον κοιτώ εφ’ αψηλού…  Είναι γυμνός, ολόγυμνος. Η λαχτάρα μου υπερβαίνει την τάση να τον απολαύσω με μια γλυκιά, αργή ευχαρίστηση.

«Έλα πιο κοντά», ψιθυρίζω…

Χώνεται ανάμεσα στα πόδια μου. Το κορμί του αγγίζει σχεδόν τον καβάλο μου. Η θερμότητα του, μαζί με τη μυρωδιά του ξεσηκώνει την ερωτική μου διάθεση. Ακουμπώ τα χέρια μου στο πρόσωπό του. Είναι υπέροχος. Πανέμορφος. Χαριτωμένος. Έχει το τέλειο στόμα. Έχει τον τελειότερο χρωματισμό στα μάτια. Η καρδιά μου χτυπά γρήγορα…

«Θα γίνεις δικός μου;», ρωτώ…

«Ω, ναι! Απόλυτα», απαντά…

Σέρνω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και βλέπω πως το άγγιγμά μου ξεσηκώνει ένα χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευχαρίστησης. Χαμογελά και αναστενάζει καθώς τα δάχτυλά μου χτενίζουν τα μαλλιά του, τα αρπάζουν, τραβώντας το κεφάλι του προς τα πίσω. Ανοίγει το στόμα του κι αφήνει να χώσω μέσα τη γλώσσα μου μέχρι να λιώσει. Αυτό κάνω. Δίχως δισταγμό.

Αμέσως μετά βουρτσίζω τις ρόγες του. Αναστενάζει και με κοιτά… στα μάτια. Το κορμί του είναι απαλό και ευλύγιστο! Πόσο πολύ αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο! Έτσι όπως τον κρατώ, τα βλέμματά μας συναντιούνται. Νιώθω τη χαρά που νιώθει. Το ν’ αγαπάς κάποιον τόσο πολύ όσο τον αγαπώ εγώ, είναι σπάνιο. Υπάρχει αμοιβαία αγάπη.

Δεν ξέρω πόση ώρα θα κρατήσω τα δάχτυλα μου κουλουριασμένα στα μαλλιά του. Μάλλον όση ώρα θα διαρκέσει το φιλί σ’ αυτά τα υπέροχα χείλη… αυτά τα χείλη που συγχωνεύονται με τα δικά μου και γίνονται ένα. Παίρνω μια βαθιά ανάσα, τον τραβάω στην αγκαλιά μου και καταλαμβάνω το σώμα του…

Καθώς το φιλί γίνεται πιο έντονο, πιο βαθύ… τα δάχτυλά μου διερευνούν το κορμί του… ευγενικά, αλλά και επίμονα. Αντιδρά στο άγγιγμά μου. Απαντά μ’ έναν αναστεναγμό, λίγο προτού γίνουμε ένα…

Advertisements