«Είναι αστείο οι άνθρωποι να υποκρίνονται τόσο πειστικά ότι δεν γνωρίζουν αυτό που πρόκειται να συμβεί», λέει καθώς ανοίγει αυτόματα η πόρτα του ασανσέρ.

Με το που μπαίνουμε στο εσωτερικό του θαλάμου, περιμένω τα χέρια του να με σπρώξουν στη μεταλλική πρόσοψη με δύναμη τόση όση χρειάζεται για να χάσω την ισορροπία μου, ενώ η πίεση του κορμιού του πάνω μου θα εκβιάζει την υποταγή μου. Ακούω τον ήχο που ακούγεται όταν ένα δάχτυλο ακουμπά πάνω στο κουμπί που ακινητοποιεί το ασανσέρ. Συνήθως, κάτι τέτοιες στιγμές ακούγονται οι κραυγές ανθρώπων από τους πάνω και τους κάτω ορόφους που περιμένουν την απεμπλοκή του θαλάμου. Αφήνουμε το πάθος μας να ζεστάνει, όσο γίνεται, την ατμόσφαιρα μιας και τα υλικά κατασκευής δεν βοηθούν και τόσο την προσπάθεια αυτή. Τα δάχτυλά του γλιστρούν μέσα στο παντελόνι μου, κάνοντας με να λαχανιάζω. Ακουμπώντας τα χέρια μου στον τοίχο, προβάλλω αντίσταση. Τα φιλιά του στο πίσω μέρος του λαιμού μου δημιουργούν ένα ελαφρύ μυρμήγκιασμα στο εσωτερικό του κορμιού μου. Αναρωτιέμαι πόσο σκληρός θα μπορούσε να είναι ήδη ο πούτσος του.

Ξαφνικά, με αρπάζει και με τα δυο του χέρια, προκαλώντας τα πόδια μου να λυγίσουν, ενώ την ίδια στιγμή κρατάει ακίνητο το κορμί μου. Ούτε που καταλαβαίνω πότε κατεβάζει το παντελόνι μου. Το μόνο που καταλαβαίνω και αισθάνομαι έντονα είναι η είσοδός του μέσα μου με μια χαρακτηριστική, πρακτική ευκολία.

«Το ασανσέρ κόλλησε ξανά»…, ακούω να λέει μια μακρινή φωνή… σίγουρα από το ισόγειο της πολυκατοικίας. Το συγκρατημένο γέλιο μου μετατρέπεται σ’ ένα σιωπηλό ξεφύσημα καθώς πιέζω το στόμα μου στην πόρτα του ασανσέρ, έχοντας την αίσθηση της κίνησης του σκληρού πούτσου του μέσα μου. Κρατώ τα μάτια μου κλειστά και γλιστρώ το πρόσωπό μου στο κρύο μέταλλο. Νιώθω το θάλαμο του ασανσέρ να δονείται. Τα πρώτα βογγητά ακούγονται πλέον έντονα κι όλα δείχνουν ότι πλησιάζει η στιγμή της εκσπερμάτωσης. Η γλώσσα του βουτάει μέσα στο στόμα μου, ενώ ο ρυθμός του γίνεται πιο βίαιος, πιο επείγων… μέχρι που εκρήγνυται μέσα μου, πάλι, και πάλι … και πάλι.

Αμέσως μετά έρχομαι αντιμέτωπος με τα φιλιά του. Το βλέμμα του δεν δείχνει μόνο επιθυμία αλλά και ευγνωμοσύνη. Σηκώνω μόνος μου το παντελόνι μου και κουμπώνω το ένα και μοναδικό κουμπί στο τελείωμα του φερμουάρ. Είμαστε πλέον σε θέση να βγούμε στον έξω κόσμο… είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε την πόρτα σε όσους περιμένουν.

Χαμογελώντας, πιασμένοι χέρι-χέρι, βγαίνουμε από το  ασανσέρ, ενώ το σπέρμα του συνεχίζει να λιώνει στο εσωτερικό του κορμιού μου.

Advertisements