Βαδίζω σ’ έναν σκοτεινό δρόμο, περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από τον αυτοκινητόδρομο, ανάμεσα σε κέδρους και σφεντάμια. Ο ουρανός στο σημείο αυτό δεν φαίνεται το ίδιο με τον ουρανό πάνω από μια μεγάλη πόλη. Τα χρώματά του είναι πολύ πιο σκούρα, και η λάμψη του προέρχεται από τη μάζωξη των άστρων και μόνο… Καθώς τα σύννεφα πυκνώνουν και εξαπλώνονται στον ουρανό, το φεγγάρι εξαφανίζεται, κι όλα γίνονται περισσότερο σκοτεινά σε σχέση με πριν. Δεν μπορώ να διακρίνω ούτε το χέρι μου. Κι αν δεν είχα τόσο καλή ακοή, κι αν δεν έδινα προσοχή στον ήχο των πεσμένων φύλλων όταν περνά ένα ζευγάρι πόδια από πάνω τους, δεν θα έπαιρνα είδηση ότι κάποιος έρχεται από πίσω μου…

Με το που με αγγίζει με τα ζεστά του χέρια, τον αναγνωρίζω αμέσως… έτσι, απλά και άνετα…

Κατά μια έννοια βρίσκομαι στο έλεος της φύσης. Κατά μια άλλη, θα πρέπει να αφεθώ για να αντιμετωπίσω την πρόσκληση των χεριών αυτών με περισσότερη ένταση. Η αίσθηση της αφής… τα δάχτυλά του που εισέρχονται μέσα στα ρούχα μου εξερευνώντας το κορμί μου με τρόπο μοναδικό μου προκαλούν ικανοποίηση και θαυμασμό…

Ο αέρας μυρίζει… καπνό από ξυλόσομπα. Η θερμοκρασία διατηρείται στα χαμηλά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει τον τελευταίο καιρό. Η ατμόσφαιρα μοιάζει βαριά, ίσως λόγω της αυξημένης υγρασίας. Η είσοδος του χειμώνα έχει φέρει για μια ακόμη φορά τα πάνω – κάτω, σταθμίζοντας τις συμπεριφορές μας. Το άρωμα του έχει μαραθεί συγκριτικά μη φυσική μυρωδιά του κορμιού του, μια μυρωδιά λαχταριστή και πικάντικη που κουβαλά τις πιο πολλές ώρες της ημέρας.

Μπορώ να αισθανθώ τη θερμότητα της αναπνοής του στο σβέρκο μου. Μπορώ να αισθανθώ τη γλώσσα του με το δροσιστικό της πέρασμα να κλέβει κάτι από τη ζεστασιά. Αυτή ακριβώς η γρήγορη αντίθεση στην αλλαγή της θερμοκρασίας είναι τόσο, μα τόσο μεθυστική… Η άκρη της γλώσσας του συλλέγει το αλάτι τις επιδερμίδας μου κι άλλες γεύσεις, σημαντικά πιο γευστικές… Μπαίνει και βγαίνει στο στόμα του, φεύγει και επανέρχεται… αυτή τη φορά για να βρει καταφύγιο, προσωρινό, μέσα στο δικό του στόμα. Εννοείται πως δεν μένει άπραγη… συμμετέχει, συμμετέχει ενεργά πιπιλίζοντας ακόμα και τα δόντια μου…

Τα χέρια του συνεχίζουν να αναζητούν, σχολαστικά μάλιστα, γλυκά σημεία του κορμιού μου που είναι ήδη υγρά… και έτοιμα… Αν είχα την ικανότητα να δω στο σκοτάδι, θα παρατηρούσα τον ατμό να βγαίνει από το στόμα του… τον ατμό εκείνο που δημιουργείται όταν η θερμοκρασία ενός ανθρώπου δεν έχει καμία σχέση με τη θερμοκρασία της νύχτας, με την σκληρή πραγματικότητα…

Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να πούμε αντίο στο κρύο, στο σκοτάδι… και να επιστρέψουμε στη ζεστασιά και στη θαλπωρή του σπιτιού μας. Θα είναι πρόσκληση για μένα να μη χωθούμε στον καναπέ για να τελειώσουμε όσα έχουμε ήδη ξεκινήσει…

Advertisements