Μου λες ότι σου ανήκω

και στη συνέχεια, με κοιτάς επίμονα στα μάτια.

Οι γωνίες των χειλιών σου ανοίγουν χαρίζοντας μου ένα τεράστια χαμόγελο.

Τρέμοντας ελαφρώς από το κρύο

κουρνιάζω, συνωστίζομαι στην αγκαλιά σου.

Κυματίζω πάνω στο κορμί σου

… κι εκεί ανάμεσα στα πόδια σου μαγεύομαι από το πιο γλυκό θέαμα.

Ο ανδρισμός σου, πάλλεται από την αναμονή, και σκορπίζει γενναιόδωρα τη μεταξένια υγρασία του.

Τον αγγίζω για λίγα λεπτά με τα δάχτυλά μου κι αμέσως μετά τον αφήνω να γλιστρήσει μέσα μου.

Τώρα μπορώ ν’ ανατριχιάσω…

… να κλαψουρίσω

… ν’ αφήσω να βγει από το στόμα μου ένα πλήθος ψιθυριστών  κραυγών

«Πιο πολύ, ναι… παρακαλώ»

Τα δάχτυλά μου χαϊδεύουν τις καμπύλες του σώματός σου

Γκρινιάζεις μέσα στα αυτιά μου

Το αγκάλιασμά μου σε οδηγεί πιο βαθιά μέσα μου

Προσέχω ώστε να ανατριχιάσω πιο πολύ… πάλι, πάλι…

Σε κρατώ σφικτά

Οι κραυγές μου ακούγονται πιο δυνατά

«Πιο πολύ, ναι… παρακαλώ»

Τα δόντια μου αποτριχώνουν τέλεια τη σάρκα σου

… ξεκινώντας από το στήθος σου

Τρέμοντας, μπορείς να συμπληρώσεις την αρχική σου πρόταση

Διότι, στην πραγματικότητα,

η αγάπη μου

είναι αυτή που σου ανήκει.

Advertisements