Ξυπνάς το πρωί, ενώ η στιγμή δεν απαιτεί να σηκωθείς τόσο νωρίς.

Εσύ όμως θες να σε βρίσκω κάθε μέρα δίπλα μου,  ζεστό

κάτω από τα σκεπάσματα,

να τεντώνεσαι και να νιώθω τους μύες σου να σκιρτούν

να ανταποκρίνονται με τη θέλησή τους στη χαλαρή έξοδο της ανάσας μου,

η οποία κατευθύνεται πότε στο κεφάλι σου και πότε προς στο μαξιλάρι σου.

Η αλήθεια είναι ότι απολαμβάνω την εικόνα σου, συνειδητοποιώ τι θησαυρό έχω

και, ναι… δεν το κρύβω… ονειροπολώ λίγο, αν θέλεις να το πω έτσι … λίγο προτού φύγω για τη δουλειά.

Εκμεταλλεύομαι, λοιπόν, τη στιγμή, το χρόνο που έχω στη διάθεσή μου,

παίρνω το χέρι σου στο χέρι μου

και το ακουμπώ πάνω στο στήθος μου,

έτσι ώστε να μπορείς να καταλάβεις από τους χτύπους της καρδιάς μου,

τις σκέψεις που τους συνοδεύουν.

Ασυνείδητα, ίσως και συνειδητά, με τον αντίχειρά μου βουρτσίζεις απαλά τις ρόγες,

παιχνιδιάρικα, τις σπρώχνεις λίγο – λίγο, πότε από τη μία πλευρά, πότε από την άλλη,

μέχρις ότου αισθανθείς ότι ενισχύεται η αντίστασή τους.

Μετά, με την παλάμη σου, χαϊδεύεις απαλά την επιφάνεια του δέρματός μου,

απολαμβάνοντας την υφή, την απαλότητα, τη ζεστασιά, στην οποία και αποδίδεις στο χάδι σου και τη δέχεσαι ως ένα βραβείο.

Με τα δάχτυλά σου ζυμώνεις, απαλά συμπιέζεις, τη σάρκα

Αχ, να είσαι σίγουρος ότι οι σκέψεις σου δεν είναι λάθος !

Και πως θα μπορούσαν άλλωστε να είναι…

από τη στιγμή που και οι δυο σκεφτόμαστε το ίδιο

από τη στιγμή που και οι δυο αφήνουμε τη φαντασία μας να ακολουθεί τις ανάγκες μας.

Είναι νωρίς το πρωί, και δεν είναι απαραίτητο να βιαζόμαστε…

Θα επιστρέψω νωρίς από το γραφείο…

Advertisements