Ακόμα και στον ύπνο έχουμε επίγνωση ο ένας την παρουσία του άλλου.

Το κεφάλι του είναι θαμμένο στο μαξιλάρι. Τα μαλλιά του, έτσι όπως είναι ανακατεμένα θυμίζουν σκοτεινά ποτάμια που κυλούν στο λευκό ύφασμα της μαξιλαροθήκης. Κοιμάται, και οι μπούκλες του ακατάστατα σκορπισμένες γύρω από τον λαιμό του, μοιάζουν έτοιμες να τον πνίξουν. Η παραμικρή, ακούσια επαφή, από μέρους μου, είναι ικανή να τον ξυπνήσει. Ένα χέρι που ακουμπά ήπια σε μια γυμνή πλάτη. Ένας αναστεναγμός ευχαρίστησης. Ένα νωθρό τέντωμα του κορμιού. Ένα χαμόγελο που καλωσορίζει τη νέα μέρα.

Το κεφάλι του είναι τώρα κρυμμένο κάτω από τη μασχάλη μου. Εισπνέει το άρωμά της. Τα δάχτυλά μου έχουν παραταχθεί στο κορμί του. Κάνουν διαδρομές πάνω στη σμιλεμένη τελειότητά του, χαϊδεύοντας την απαλότητα που βρίσκεται παντού.

Κάποια πρωινά είμαστε εραστές, που στην πρύμνη μας σηκώνουμε σημαία την επιθυμία μας, πεινασμένοι από την ερωτική ανάγκη, περιχαρείς για την εκδήλωση του πάθους μας.

Αυτό το πρωινό όμως δεν είμαστε τίποτα άλλο από παιδιά, παιδιά παιχνιδιάρικα… που δίνουμε έμφαση στα γέλια, στις αγκαλιές και κάνουμε φασαρία…

Γαντζώνομαι πάνω του. Γινόμαστε ένα κουβάρι κι έτσι όπως είμαστε μπλεγμένοι, πέφτουμε κάτω από το κρεβάτι…

Είναι γυμνός και δεν μπορώ παρά να τον θαυμάσω. Αφήνω ένα ρουφηχτό φιλί στο πλαϊνό μέρος του λαιμού του. Η αγάπη κλειδώνει τα βλέμματά μας, όμως τα στόματά μας αρνούνται να σοβαρευτούν…

Άλλο ένα αγαπημένο πρωινό… το πρώτο του Φθινοπώρου…

Advertisements