Δεν είναι η καυτή χόβολη της αγκαλιάς του. Δεν είναι οι φλόγες που σκορπούν τα χέρια του. Είναι η ανετοιμότητα  μου να αντιμετωπίσω τη φωτιά του πάθους του ξανά…  σε τόσο σύντομο χρόνο. Το υπεροπτικό ύφος του και αντίφαση του φιλικού χαμόγελου του όμως με κάνουν να θέλω να ορμήσω σαν τον χείμαρρο χωρίς δεύτερη σκέψη κατά πάνω του. Κι αυτό ακριβώς κάνω. Η βραδιά βοηθάει να κρατηθεί ο ενθουσιασμός σε υψηλά επίπεδα. Ανταλλάσσουμε προκαταρκτικά πειράγματα και χάδια και κυρίως βλέμματα. Ξέρεις… Αυτό το είδος του βλέμματος που υπόσχεται πολλά, το βλέμμα το τολμηρό, το προκλητικό. Σαρώνω τα χείλια του μ’ ένα πλήθος φιλιών και οι φλόγες του επαναστατούν. Έχοντας πλήρη γνώση και κατανόηση του τι κάνω, είμαι σίγουρος ότι κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να μετανιώσει.

Όσο η ώρα περνά τόσο λιγότερο ντυμένοι μένουμε… Κι αυτό είναι συνειδητή απόφαση. Έχουμε ήδη συναινέσει στην πραγματοποίηση των φαντασιώσεών μας με το μυαλό και το στόμα, κι έφτασε τώρα η στιγμή που χρειάζεται να δράσουν τα κορμιά κι εμείς να παρακολουθούμε μονάχα, έρμαια του αχαλίνωτου πάθους μας. Δεν μπορούμε να κρατήσουμε τα στόματά μας μακριά το ένα από το άλλο.  Είναι στο στοιχείο μας η υπερβολή. Ένας ανεμοστρόβιλος φωτιάς, νοητός πάντα, κατακαίει τα κορμιά μας. Ένα δευτερόλεπτο μονάχα σταματάμε να φιλιόμαστε, όμως αυτή είναι μια λεπτομέρεια που δεν κρίνω ότι έχει σημασία. Ίσως να είναι και ανάξια αναφοράς. Τα κορμιά μας υπακούν στο ερωτικό σάουντρακ της αγάπης μας που ακούγεται μόνο στα δικά μας αυτιά.

Τα χείλια του είναι τόσο απαλά και οι κινήσεις της γλώσσας του τόσο σκόπιμες και ακριβείς. Παιχνιδιάρα όπως πάντα, δεν σταματά να με πειράζει ξεσηκώνοντας τις σκέψεις μου. Προς το παρόν είμαστε προσεκτικοί και ήσυχοι. Κάπου – κάπου μόνο ακούγονται κάποιες στριγκλιές κι αυτές από την ανάγκη της έκφρασης, για τη γιορτή της σωματικής και ψυχικής μας συνάντησης και ένωσης.

Εξετάζουμε ο ένας τον άλλο με το βλέμμα της εκτίμησης που μόνο δυο άντρες μεταξύ τους μπορούν να μοιραστούν. Τρυφερά δαγκώνουμε, ρουφάμε και δοκιμάζουμε ο ένας τη σάρκα του άλλου. Τα ρούχα αποτελούν πια παρελθόν. Κλειδώνοντας τις ρόγες του στήθους του ανάμεσα στα χείλια μου, συνειδητοποιώ πόσα περισσότερα χρειάζομαι απόψε. Δεν είναι που καίγομαι ολόκληρος, είναι που κάθε του κίνηση είναι για μένα ένα προσάναμμα που βάζει στο κορμί μου μια καινούργια κάθε στιγμή φωτιά.

Οι μπλούζες, τα παντελόνια, τα σλιπ έχουν γίνει εμπόδια που βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας. Τα πετώ στο πάτωμα. Οι αδύναμες, ανειλικρινείς διαμαρτυρίες του είναι τόσο χαριτωμένες. Ξεκινάμε να γαμιόμαστε και συνεχίζουμε έως ότου ο ήλιος ανατείλει και φωτίσει τις έκλυτες γελοιότητές μας. Τα χείλη μου συντρίβονται κάθε τόσο πάνω στα δικά του με σκοπό να καλύψουν τα βογκητά και τους αναστεναγμούς του.

Μετά την λαίλαπα της εκσπερμάτωσης, μένει μια ζεστή λάμψη στα μάτια και των δυο μας. Τελικά, καταρρέουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, γυμνοί, ικανοποιημένοι… άγρυπνοι…

Advertisements