Καθώς μπαίνω στο δωμάτιο με αρπάζει από το χέρι χωρίς να προλάβω να αντιδράσω. Με δύναμη με πετάει στο κρεβάτι και μου κατεβάζει το σλιπ. Σηκώνει τα πόδια μου ψηλά, γέρνει πάνω από το κορμί μου και εισβάλλει δίχως δεύτερη σκέψη μέσα μου…

“Θα πρέπει να το κάνουμε πιο συχνά”, μου λέει…

“Καλή ιδέα…”, του λέω…

Η συνεδρία των κορμιών μας ξεκινά, αφού βέβαια έχει προηγηθεί η απαραίτητη προσαρμογή. Οι κινήσεις του είναι αρμονικές με τις δικές μου. Τα χέρια μου χαϊδεύουν το στομάχι του, την πλάτη και το στήθος. Τα νύχια μου καρφώνονται βαθιά μέσα στη σάρκα του, σε θέσεις ιδιαίτερες, προκαλώντας μίνι εκρήξεις.

Οι αναστεναγμοί γίνονται πιο έντονοι. Επεκτείνεται το άκουσμά τους πέρα από τα στενά όρια του δωματίου.  Καρφώνω ξανά τα νύχια μου στην πλάτη του. Τα πόδια μου σταθεροποιούνται πάνω στους ώμους του. Σπρώχνει τον πούτσο του βαθιά, ακόμη πιο βαθιά μέσα μου. Οι μπούκλες του κινούνται στο δυναμισμό του ρυθμού του. Η διαδικασία της αναπνοής μου δυσχεραίνει… τουλάχιστον μέχρι το επιθυμητό αποκορύφωμα… μέχρι τον τελευταίο γύρο.

Μ’ ένα πρόχειρο μασάζ διαπιστώνω το βαθμό της υγρασίας του δέρματος του. Οι αναστεναγμοί τροχίζουν τους λαιμούς μας, ερεθίζουν τους οισοφάγους μας. Τα μάτια μας κλείνουν. Τα στόματα ανοίγουν και παραμένουν ανοιχτά. Πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο σαν χάρτινοι πύργοι που έχουν εμποτιστεί από υγρά… μπόλικα υγρά… και καταρρέουν… 

Φιλάμε ο ένας το στήθος του άλλου… τα μάγουλα… τα στόματα…

Πέφτουμε ανάσκελα στο κρεβάτι λαχανιασμένοι… 

… κυρίως όμως ικανοποιημένοι

 

Advertisements