Όταν η πρόταση «Σε χρειάζομαι περισσότερο απ’ όσο την επόμενη ανάσα μου», φτάνει ψιθυριστά στ’ αυτιά μου, τα μάτια σου καθηλώνονται από το βλέμμα μου, αν και είναι σκοτάδι. Αγκαλιαζόμαστε, αγκαλιαζόμαστε παθιασμένα, βαθιά. Ανταλλάσσουμε φιλιά, φιλιά γλυκά, φιλιά άπληστα… Προσεκτικά σε σπρώχνω προς τα πίσω… Πέφτεις ανάσκελα στο κρεβάτι σαν μια αφράτη νιφάδα χιονιού. Τα ρούχα μας είναι ήδη πεταμένα… εδώ κι εκεί. Η γύμνια μας εκτίθεται στον αφώτιστο αέρα. Τα φιλιά αποκτούν μια υγρή μορφή με τη βοήθεια του σάλιου. Τα μπερδεμένα κορμιά ξεκουράζονται πάνω στα λινά σεντόνια. Το μυαλό μου τρελαίνεται από την αίσθηση της απαλότητας της σάρκας σου. Τα δάχτυλά μου χαϊδεύουν το περίγραμμα των χειλιών σου και στη συνέχεια χορεύουν επιδέξια στην πίστα του στέρνου σου, λίγο προτού σκοντάψουν ένα-ένα στον αφαλό σου. Οι λυγμοί των αναστεναγμών σου είναι πιο έντονοι από ποτέ. Οι σκέψεις με οδηγούν να βρεθώ μέσα σου, να συρθώ, να γλιστρήσω στο κορμί σου που τρέμει, φιλώντας ταυτόχρονα το λαιμό, το στήθος… γενικά τη σάρκα σου. Επαναλαμβανόμενοι σε ένταση αναστεναγμοί ρέουν τρυφερά από το στόμα σου.

Σέρνω τα δάχτυλά μου πάνω σου… προς τα κάτω, αργά…  μερικές φορές διστακτικά. Σηκώνεις τα πόδια σου και τα τυλίγεις γύρω από τη μέση μου, ενώ οι φτέρνες του κάνουν βόλτα στη στρογγυλάδα και τη σφριγηλότητα  των γλουτών μου… Δεν δαπανώ ενέργεια περισσότερη απ’ όση χρειάζεται… Με επαναλαμβανόμενες κινήσεις φτάνω γρήγορα στο σκοτεινό χώρο της υγρασίας σου. Οι λεκάνες μας συγκρούονται μετωπικά, ξανά και ξανά, ενώ οι καρδιές μας χτυπούν συντονισμένα, προσεκτικά, σαν να είναι μια και όχι δυο…

Με σοβαρότητα σπρώχνω τον πούτσο μου στο καταφύγιό σου.  Η ένταση του έρωτά μας θα μας βρει ενωμένου μέχρι τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Το βλέμμα σου παρακολουθεί τα δρώμενα, κουλουριασμένο στο πρόσωπό μου… σχεδόν καθηλωμένο.

Οι ήσυχοι αναστεναγμοί μετατρέπονται σε βρυχηθμούς. Τα βογγητά φτάνουν στα ύψη. Οι πειθήνιες κινήσεις των γλουτών μου δεν αποσκοπούν σε τίποτα περισσότερο από το να εδραιωθώ μέσα σου. Ποτάμια ιδρώτα χύνονται στο κορμί σου που ταρακουνιέται σαν να το έχει χτυπήσει σεισμός…

«Σ’ αγαπώ…», μου λες…

«Εγώ σ’ αγαπώ περισσότερο», σου λέω…

Ακουμπώ το κεφάλι μου στο στήθος σου κι ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου, ενώ συνεχίζω σθεναρά, ναρκωμένος από τον έρωτα, να οδηγώ το κορμί μου μέσα στο δικό σου.

Advertisements