Υπάρχουν στιγμές που βρίσκομαι ένα βήμα πριν την κατάθλιψη, τίποτα δεν πηγαίνει καλά, δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ από το κρεβάτι, να πλυθώ, να ξυριστώ, να ντυθώ. Το χειρότερο είναι πως τίποτα δεν δείχνει ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ότι θα υπάρξει κάποια βελτίωση. Το μόνο που μπορεί να με γλυτώσει από αυτή τη κατάσταση είναι το μωρό μου, το χαμόγελο του μωρού μου, που μου λέει πως δεν πρέπει να ανησυχώ για τίποτα, πως όλα είναι υπέροχα, πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Όταν βλέπω το χαμόγελο του, είναι σαν να πετώ στον ουρανό, μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στα αστέρια. Πετώ και φωνάζω πόσο πολύ αγαπώ το μωρό μου. Και όσοι με βλέπουν, κουνάνε τα κεφάλια τους, άλλοι χαίρονται, άλλο με περνούν για τρελό, αλλοι υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει αγάπη στους ομοφυλόφιλους. Χάνω ύψος, είμαι έτοιμος να προσγειωθώ, βλέπω πάλι το χαμόγελό σου, ήμουν αδύναμος, γίνομαι δυνατός, είσαι σαν την καλή μάγισσα των παραμυθιών, είσαι ο μόνος τρόπος για να στέκομαι. Μωρό μου, είσαι τόσο όμορφος, ένας άγγελος που έπεσε από τον ουρανό και βρέθηκες πλάι μου. Το χαμόγελό σου δεν θα σβήσει ποτέ, στην πραγματικότητα θα γίνεται όλο και φωτεινότερο. Και μην ξεχνάς να με παίρνεις μαζί σου έστω και με ένα φιλί. Σ’ αγαπώ…
Advertisements