Είμαστε και οι δυο γυμνοί, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Δίπλα-δίπλα. Απολαμβάνοντας την ησυχία της νύχτας. Απολαμβάνοντας τους μελαγχολικούς ήχους της μουσικής του Chris Garneau.

Με κοιτά μ’ εκείνο το συνηθισμένο διακριτικό χαμόγελό του. Είναι πάντα τόσο μυστηριώδης. Συχνά δείχνει αυτό το κάτι που αισθάνεσαι, ταυτόχρονα όμως κρατάει ένα άλλο κάτι για τον εαυτό του. Και παρόλο που τον γνωρίζω τόσο καλά, ποτέ δεν μου έχει περάσει από το μυαλό τι είναι αυτό το κάτι. Εγώ από τη μεριά μου, όλα όσα αισθάνομαι τα δείχνω και μου αρκεί να ξέρω ότι θέλει να βρίσκομαι μαζί του. Μου είναι αρκετό. Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να βρίσκομαι δίπλα του αυτή τη στιγμή.

Του χαμογελώ κι εγώ. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζει τις σκέψεις μου. Πάντα το κάνει αυτό. Ακουμπά με παιχνιδιάρικη διάθεση το δάχτυλό του στα χείλη μου κι αμέσως μετά μου προσφέρει ένα βαθύ φιλί. Πιέζει με το στήθος του το δικό μου στήθος. Στηρίζεται πάνω μου και με φιλά σκληρότερα… παθιασμένα…

Μετά, παίρνει τον πούτσο μου στο χέρι του και τον καθοδηγεί βήμα – βήμα, σιγά – σιγά, έως ότου τον τοποθετήσει μέσα στο κορμί του. Εύκολα. Ανοίγω το στόμα μου, αλλά δεν μπορώ να βγάλω τον παραμικρό ήχο. Κι όμως η χαρά μου είναι κάτι περισσότερο από εμφανής.

Παίρνω τα χέρια του στα χέρια μου. Τα δάχτυλά μας πλέκονται μεταξύ τους. Τότε ξεκινάει αυτή η αργή κίνηση… αυτό το λίκνισμα πέρα – δώθε… σαν να βρισκόμαστε σε μια βάρκα που για να πάρει μπρος πρέπει να κάνουμε κουπί… μαζί. Σε κάθε κίνηση βρίσκομαι πιο βαθιά μέσα του. Σε κάθε κίνηση σπρώχνω με αυστηρότητα το κορμί του… μέχρι την απελευθέρωση. Τα χέρια μας είναι πλέον ενωμένα. Τα σώματά μας κινούνται πέρα – δώθε αρμονικά. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο όμορφα νιώθω.

Το βλέμμα του είναι σταθερά καρφωμένο στα μάτια μου. Μόνο που τα δικά μου κλείνουν τώρα. Για μια στιγμή. Για μια στιγμή μόνο έτσι όπως είμαι χαμένος στην έκσταση της στιγμής.

Αισθάνομαι έτοιμος να εκσπερματίσω. Δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να κρατηθώ για πολύ ακόμα. Του το λέω ψιθυριστά. Με ενημερώνει ότι το γνωρίζει και σκύβει, και αρχίζει να με φιλάει στο στόμα. Δευτερόλεπτα μετά οι γλώσσες μας συναντιούνται. Δευτερόλεπτα μετά χύνω. Αισθάνομαι ολόκληρο το κορμί μου να τρέμει. Ένα ρίγος ταξιδεύει κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης. Δεν μπορώ να σταματήσω να χύνω. Ούτε θέλω να σταματήσω.

Σταματώ όμως… Έτσι είναι αυτή η λειτουργία…

Με κοιτά. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με το ίδιο διακριτικό, μυστηριώδες χαμόγελο στο πρόσωπό του. Τον κοιτώ κι εγώ… χαμογελώντας μ’ εκείνο το συνηθισμένο γενναιόδωρο χαμόγελό μου.

Advertisements