Όπως οι ανάσες μου, έτσι και τα λόγια μου είναι τα αστέρια στην εξέλιξη της άλγεβρας της καρδιάς του.

«Πνίξε με, με το πάθος σου», ψιθυρίζει…, «η ροή του υγρού πυρ σου ας νοτίσει βαθιά τη σάρκα μου κι ας γίνει η αιτία να κυριεύσεις το κορμί μου», λέει

Φοράει το σκοτάδι για ρούχο,

… και τα σημάδια από τα φιλιά που του δίνω

στολίζουν την ομορφιά του κορμιού του.

Κάθε βράδυ

ατενίζοντας στον ουρανό

ανάμεσα στα αστέρια διακρίνω τη λάμψη που βλέπω στα μάτια του

όταν τον κοιτώ με λαχτάρα

ξεδιπλώνοντας όλα τα αισθήματα που κρύβονται στην καρδιά μου.

Πριν μπω στην πύλη του κορμιού του, στέκομαι διστακτικός, σαν να βρίσκομαι μπροστά στην είσοδο ενός ατελείωτου, σκοτεινού δάσους που είναι γεμάτο με μυστήρια, αλλά μια αόριστη μυρωδιά με φωνάζει να προχωρήσω, ενώ  το τραγούδι των χτύπων της καρδιάς μου ακούγεται τόσο δυνατά όσο την ημέρα που γεννήθηκα.

Κλείνω τα μάτια μου και εισβάλλω μέσα του…

Ανάμεσα στα δάχτυλά μου, νιώθω να λιώνει το κορμί του…

Καίμε…

ο ένας τη σάρκα του άλλου,

προχωρώντας ακόμα πιο βαθιά,

… βαθύτερα,

μετρώντας τα κενά μεταξύ των κτύπων των καρδιών μας,

ή ακόμα κι αυτά των αναπνοών μας.

Λόγια μυστικά αναβλύζουν από τη σκέψη μου

Λόγια ψιθυριστά

αφιερωμένα στην αγάπη

που κυλούν σαν λάβα μέσα στις ραφές της ύπαρξης

και υπερχειλίζουν γιατί τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τα σταματήσει.

Σιωπηροί, υγροποιημένοι ψίθυροι

εξαπλώνονται πάνω του.

Αισθάνομαι να είμαι ένα δέντρο

που οι ρίζες του βυθίζονται στα ανεξερεύνητα βάθη

του κορμιού του.

Εδραιώνομαι μέσα του.

Advertisements